History of English Literature - ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രം - ஆங்கில இலக்கிய வரலாறு

 

Since time immemorial, literature has served as both an expression and a historical record of contemporary social and political events. So, it is a living history of the Era in which it was written. As literature maintains its relationship between art and life, it is not viewed as a mere academic product. Thus, every nation has its literature that reflects its history, tradition and culture.

Concerning English literature (British), its splendid fabric has coats of many colours from the fancy of the ancient 5th century Celts to the migrant writings of the 21st century. Moreover, British Colonialism of the 16th century took and spread English language and English literature globally. Apart from this, the other forces like Global trade, Hollywood, Research and the internet has established the world wide dominance of English language and its literature. In this way English has become the world's primary lingua franca and English literature has achieved global dominance.

Pre-Roman Britain has thousands of years prehistory with the successive waves of hunter-gatherers, farmers and Celtic speaking tribes. It is said Julius Caesar had brief expeditions to Britain in 55 and 54 B.C. However the Roman period in Britain lasted for nearly four centuries, from the invasion of Emperor Claudius in 43 A.D to the final withdrawal of imperial authority in 410 A.D. Actually after the Roman withdrawal from Britain, the Germanic tribes Angles, Saxons and Jutes invaded and migrated to Britain largely. The Celtics had to fight with the invaders. The death of King Arthur in the Battle of Camlann shattered the Romanized Celtic Britons. Gradually the Celtic Britons were driven westward into Wales and Scotland.

The conversion of Anglo-Saxons from Paganism to Christianity took place after the arrival of Augustine of Canterbury in 597 A.D. Moreover King Alfred of Wessex launched a massive cultural revival. Latin texts were translated into Old English to educate the people in 9th Century A.D. Thus Anglo-Saxon period had a shift from oral Germanic storytelling to a rich written tradition with the influence of Christianity. Beowulf, the oldest epic poem in old English, the Battle of Maldon, the Wanderer, the Seafarer and the Anglo-Saxon chronicles are the remarkable works of the Era.

Unfortunately the Anglo-Saxon Era ended in 1066 AD, with the invasion of William, the Conqueror from Normandy. Thus there appeared a shift in the literary language from Old English to Anglo-Norman French, Latin. William the Conqueror introduced a rigid feudal system with Norman barons, where all land ultimately belonged to the Crown. Anglo-Norman and old English fused into Middle English in the following centuries. However, the late 14th century saw an explosion of vernacular literature in Middle English, providing that the language had fully matured into a sophisticated artistic medium. Geoffrey Chaucer's (1340-1400) 'The Canterbury Tales' was a masterpiece of social realism and satire. William Langland's 'Piers Plowman' was an allegorical social critique that exposed the institutional corruption within the church. Biblical histories were translated into popular vernacular comedies and plays through Mystery Plays. Morality Plays like 'Everyman' explored the human soul's battle against sin. Thus literature, not only written but began to be performed then.

Though Renaissance began in 14th century Italy, it arrived England only in 1485. English Renaissance not only brought English Reformation (1534), but helped for the expansion of maritime trade, that turned England into a global power. Apart from these, Humanism and the Printing press changed the society a lot.  With the introduction of  Printing press in 1476, books became common, and that fuelled a massive rise in literacy.

Sir Thomas Wyatt and Earl of Surrey (Henry Howard) brought Petrarchan Sonnet and adapting it into English (Shakespearean) Sonnet. Sir Philip Sidney wrote 'The Defence of Poesy', the first major piece of English literary criticism. Edmund Spenser designed the monumental epic poem 'The Faerie Queen', that had Arthurian romance, Christian Allegory and Renaissance Humanism.

Inspired by Plato's Republic, Sir Thomas More wrote 'Utopia' in Latin, an imaginary ideal state, in 1516 and later it was translated into English. Theatres like 'The Rose', 'The Globe', 'The Theatre' were built in 1570s. The University Wits (Christopher Marlowe, Thomas Kyd etc.), William Shakespeare and Ben Jonson enriched English literature with their great plays. Francis Bacon followed Montaigne and published his essays that were short and written in simple English. Unfortunately, in 1642, with the outbreak of the English Civil War, the Puritan-led parliament closed all theatres.

However Oliver Cromwell's Puritan-led Commonwealth ended, when Charles II returned from France in 1660. The Royal Society (1662), Sir Isaac Newton and John Locke influenced the society. The playwright like William Congreve introduced 'Comedy of Manners'. John Milton came out with his epic, a theological masterpiece Paradise Lost (1667). John Donne like Metaphysical poets introduced metaphysical conceits linking disparate ideas. John Bunyan's 'Pilgrim's Progress', that told the story of a common man, Christian, was one of the best allegorical works of this period, written to propagate the puritan spirit.

Neoclassical Era (1680–1798) started with John Dryden and ended with Dr. Samuel Johnson. The first half of the 18th Century is considered as 'The Age of Prose and Reason' where social life and behaviour was recorded and corrected. Gradually it became decorative, dull and unimaginative. Dryden's 'Mac Flecknoe', 'All for love' and 'Essay on dramatic poesy', Alexander Pope's 'Dunciad', Joseph Addison and Richard Steele's 'Spectator' and Jonathan Swift's 'Gulliver's Travels' were the remarkable work of the period. In the second half of 18th Century, the writers showed both interest to the classical rules and inclination towards Romanticism. The greatest literary critic of the Augustan age, Dr. Samuel Johnson released 'Preface to Shakespeare' and 'Lives of Poets' and his Dictionary. Samuel Richardson's 'Pamela', the first novel in English literature and 'Joseph Andrews' and 'Tom Jones' of Henry Fielding were also published.

In 1773, Oliver Goldsmith's 'She Stoops to Conquer', a counter blast on sentimental comedy was staged. Then Sheridan's 'School for Scandal' became one of the best anti-sentimental comedies. Thomas Gray, the Pre-cursor of Romantic movement wrote "Elegy Written in a Country Churchyard" with Romantic spirit in the age of Classicism. That was why Dr. Johnson called him, 'a romantic snake in a classically moving grass'. Apart from Gray, there were Collins, William Cowper and William Blake in that period to influence the Romantic poets.

The Romantic period from 1798 to 1830 gave more emphasis to emotion and imagination. Romanticism returned to nature, supernaturalism, medievalism and Hellenism. The themes of Romantic poets were more subjective and they loved individual liberty. William Wordsworth and Samuel Coleridge started this movement with the publication of 'The Lyrical Ballads' in 1798. John Keats, Percy Bysshe Shelley, Lord Byron were other great poets of that period. 'Pride and Prejudice' of Jane Austen and 'The Kenilworth' of Sir Walter Scott were the famous novels of the Romantic period. Apart from these, William Hazlitt, Charles Lamb and Thomas Dequincy were the outstanding essayist of the Romantic age who popularised autobiographical essays.

However Victorians (1830–1880) abandoned Romanticism because the 'Industrial Revolution' radically transformed the society. Discoveries like Charles Darwin's 'On the Origin of Species' (1859) revolutionized human understanding. The Victorian age was actually halfway between science and religion, materialism and spiritualism and conservatism and liberalism.

The literary achievements of the Victorian period, apart from Lord Alfred Tennyson's, Matthew Arnold's and Robert Browning's poems, belong mostly to the realm of prose, as with the novels of Charles Dickens, Thackeray, The Bronte Sisters, George Eliot and Thomas Hardy and the non-fictional writings of Thomas Carlyle and John Ruskin. The Victorian novels had a revival in 1890s. The well known dramatists of the period are Oscar Wilde, John Galsworthy and George Bernard Shaw. Victorians were accused of being blindly imperialistic, hypocritically sentimental and sexually repressed. However, Pre-Raphaelitism, New Women Writing, Spasmodic poetry, dramatic monologue, detective story and Problem plays were the outcome of this period.

The transition from the Victorian Era into early modern period began around 1880. But the core modern period is widely recognized from 1900 to 1945. English language and literature began to flourish throughout the world due to the colonization. Hence, concerning the modern period of British literature, driven by the trauma of two World Wars, Sigmund Freud's Psychoanalytic Theory and industrialization made the writers throw the Victorian rule book and become fragmented, psychological and introspective. Novelists like E.M. Foster and H.G. Wells questioned the class system and industrialization. Virginia Woolf in her 'To the lighthouse' abandoned chronological storytelling through her 'Stream of Consciousness' narration. James Joyce's and T.S. Eliot's writings influenced the British literature to a great extent. The poetry of W.H. Auden and Stephen Spender addressed industrial decay and unemployment. British literature had a sense of exhaustion and a search for survival, and echoed anti-totalitarianism. Aldous Huxley, Graham Greene and George Orwell were also there to represent this modern period.

The Post modernist period existed from 1945 to 2000 and reacted to the chaos of the First and Second World wars. It had to witness the dawn of the nuclear war and the collapse of the British empire. So, the Post modernist British literature echoed scepticism toward authority, deep irony, dark humour and the meaninglessness of human existence through its Theatre of Absurd. Angry young men of 1950s, a movement of working class writers, wrote against British class structures. Moreover Post Colonial English literature emerged from the former colonies. The major novelists of the Post modern period are Doris Lessing, George Orwell, William Golding, Salman Rushdie and Kazuo Ishiguro. Ted Hughes, Philip Larkin and Derek Walcott are the celebrated poets of the period. Theatre of Absurd was the contribution of the popular playwrights Harold Pinter and Samuel Beckett of this period. 'The Lord of the Rings' and 'The' 'Harry Potter' series, like high fantasy epics were also launched by J.R.R. Tolkien and J.K. Rowling in this period. The critics had textual analysis, cultural critiques and developed literary theories.

The Contemporary British Literature (2000-2025) revolves round Globalization, digital cultures, intersectionality, refugee crisis, multicultural identities, refugee crisis and climate anxieties. Zadie Smith, Kazuo Ishiguro, Hilary Mantel, David Mitchell, Ali Smith are the writers who represent the period. Terry Eagleton, James Wood and Mark Fisher are the critics and cultural theorists, who have extended their theories from Derrida's deconstructive approach and Foucault's discourse theory. Thus the British literature and Critical theories move towards the future seeing the unseen, knowing the unknown and unlearn and relearn the learned.

======================================================

ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രം

അനാദികാലം മുതൽക്കേ, സാഹിത്യം സമകാലിക സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങളുടെ ആവിഷ്കാരമായും ഒരു ചരിത്രരേഖയായും നിലകൊള്ളുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ, അത് എഴുതപ്പെട്ട കാലഘട്ടത്തിന്റെ ജീവസ്സുറ്റ ചരിത്രമാണ്. കലയും ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സാഹിത്യം നിലനിർത്തുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇതൊരു കേവല അക്കാദമിക് ഉൽപ്പന്നമായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങനെ, ഓരോ രാജ്യത്തിനും അതിന്റെ ചരിത്രരേഖയെയും പാരമ്പര്യത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന തനതായ സാഹിത്യമുണ്ട്.

ഇംഗ്ലീഷ് (ബ്രിട്ടീഷ്) സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ മനോഹരമായ ഘടനയിൽ അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പുരാതന കെൽറ്റുകളുടെ (Celts) ഭാവന മുതൽ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ എഴുത്തുകൾ വരെയുള്ള വൈവിധ്യമാർന്ന നിറങ്ങളുണ്ട്. കൂടാതെ, പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസം ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയെയും സാഹിത്യത്തെയും ആഗോളതലത്തിൽ വ്യാപിപ്പിച്ചു. ഇതിനുപുറമെ, ആഗോള വ്യാപാരം, ഹോളിവുഡ്, ഗവേഷണങ്ങൾ, ഇന്റർനെറ്റ് തുടങ്ങിയ മറ്റ് ഘടകങ്ങളും ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും ആഗോള മേധാവിത്വം ഉറപ്പിച്ചു. ഈ രീതിയിൽ ഇംഗ്ലീഷ് ലോകത്തിലെ പ്രധാന പൊതുഭാഷയായി (lingua franca) മാറുകയും ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യം ആഗോളതലത്തിൽ മുൻപന്തിയിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു.

റോമൻ അധിനിവേശത്തിന് മുമ്പുള്ള ബ്രിട്ടന് വേട്ടയാടി ജീവിച്ചിരുന്നവർ, കർഷകർ, കെൽറ്റിക് ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ഗോത്രങ്ങൾ എന്നിവരുടെ തുടർച്ചയായ കുടിയേറ്റങ്ങളിലൂടെയുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് വർഷത്തെ ചരിത്രമുണ്ട്. ബി.സി 55-ലും 54-ലും ജൂലിയസ് സീസർ (Julius Caesar) ബ്രിട്ടനിലേക്ക് ചെറിയ പര്യവേക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ബ്രിട്ടനിലെ റോമൻ ഭരണം എ.ഡി 43-ൽ ക്ലോഡിയസ് ചക്രവർത്തിയുടെ (Emperor Claudius) അധിനിവേശം മുതൽ എ.ഡി 410-ൽ സാമ്രാജ്യത്വ അധികാരം പൂർണ്ണമായി പിൻവലിക്കുന്നത് വരെ ഏകദേശം നാല് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നീണ്ടുനിന്നു. റോമൻ പിന്മാറ്റത്തിന് ശേഷം ആംഗ്ലോകൾ (Angles), സാക്സണുകൾ (Saxons), ജൂട്ടുകൾ (Jutes) എന്നീ ജർമ്മനിക് ഗോത്രങ്ങൾ ബ്രിട്ടനിലേക്ക് വൻതോതിൽ അധിനിവേശവും കുടിയേറ്റവും നടത്തി. കെൽറ്റുകൾക്ക് ഈ അധിനിവേശക്കാരുമായി പോരാടേണ്ടി വന്നു. കാംലാൻ യുദ്ധത്തിൽ (Battle of Camlann) ആർതർ രാജാവിന്റെ (King Arthur) മരണം റോമനൈസ്ഡ് കെൽറ്റിക് ബ്രിട്ടീഷുകാരെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. ക്രമേണ കെൽറ്റിക് ബ്രിട്ടീഷുകാർ പടിഞ്ഞാറോട്ട് വെയിൽസിലേക്കും സ്കോട്ട്ലൻഡിലേക്കും ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ടു.

എ.ഡി 597-ൽ കാന്റർബറിയിലെ അഗസ്റ്റിന്റെ (Augustine of Canterbury) വരവോടെയാണ് ആംഗ്ലോ-സാക്സണുകൾ പുറജാതീയതയിൽ (Paganism) നിന്ന് ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ, വെസെക്സിലെ ആൽഫ്രഡ് രാജാവ് (King Alfred of Wessex) ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാനത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജനങ്ങളെ വിദ്യാസമ്പന്നരാക്കുന്നതിനായി ലാറ്റിൻ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പഴയ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് (Old English) വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ആംഗ്ലോ-സാക്സൺ കാലഘട്ടം, ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തോടെ വായ്മൊഴിയായുള്ള ജർമ്മനിക് കഥപറച്ചിലിൽ നിന്ന് സമ്പന്നമായ ഒരു ലിഖിത പാരമ്പര്യത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. പഴയ ഇംഗ്ലീഷിലെ ഏറ്റവും പഴയ ഇതിഹാസ കാവ്യമായ 'ബിയോവുൾഫ്' (Beowulf), 'ദ ബാറ്റിൽ ഓഫ് മാൽഡൻ' (The Battle of Maldon), 'ദ വാൻഡറർ' (The Wanderer), 'ദ സീഫാറർ' (The Seafarer), 'ആംഗ്ലോ-സാക്സൺ ക്രോണിക്കിൾസ്' (Anglo-Saxon chronicles) എന്നിവ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ കൃതികളാണ്.

നിർഭാഗ്യവശാൽ, എ.ഡി 1066-ൽ നോർമണ്ടിയിൽ നിന്നുള്ള വില്യം ദി കോൺക്വററുടെ (William the Conqueror) അധിനിവേശത്തോടെ ആംഗ്ലോ-സാക്സൺ യുഗം അവസാനിച്ചു. അങ്ങനെ സാഹിത്യ ഭാഷ പഴയ ഇംഗ്ലീഷിൽ നിന്ന് ആംഗ്ലോ-നോർമൻ ഫ്രഞ്ച്, ലാറ്റിൻ എന്നിവയിലേക്ക് മാറി. വില്യം ദി കോൺക്വറർ നോർമൻ പ്രഭുക്കന്മാരെ ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കർശനമായ ഒരു ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതി കൊണ്ടുവന്നു, അവിടെ എല്ലാ ഭൂമിയും ആത്യന്തികമായി രാജാവിന്റേതായിരുന്നു. തുടർന്നുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ആംഗ്ലോ-നോർമൻ ഭാഷയും പഴയ ഇംഗ്ലീഷും ചേർന്ന് മിഡിൽ ഇംഗ്ലീഷ് (Middle English) രൂപപ്പെട്ടു. എങ്കിലും, പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ മിഡിൽ ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള പ്രാദേശിക സാഹിത്യത്തിന്റെ ഒരു വൻ മുന്നേറ്റം ഉണ്ടായി. ഭാഷ ഒരു അത്യാധുനിക കലാ മാധ്യമമായി പൂർണ്ണ വളർച്ച പ്രാപിച്ചുവെന്ന് ഇത് തെളിയിച്ചു. ജോഫ്രി ചോസറുടെ (Geoffrey Chaucer - 1340-1400) 'ദി കാന്റർബറി ടെയിൽസ്' (The Canterbury Tales) സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെയും പരിഹാസത്തിന്റെയും ഒരു മാസ്റ്റർപീസായിരുന്നു. വില്യം ലാംഗ്ലാൻഡിന്റെ (William Langland) 'പിയേഴ്സ് പ്ലോമാൻ' (Piers Plowman) ചർച്ചിലെ സ്ഥാപനപരമായ അഴിമതികളെ തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക സാമൂഹിക വിമർശനമായിരുന്നു. ബൈബിൾ ചരിത്രങ്ങൾ ജനപ്രിയ കോമഡികളായും 'മിസ്റ്ററി പ്ലേകൾ' (Mystery Plays) വഴി നാടകങ്ങളായും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. 'എവരിമാൻ' (Everyman) പോലുള്ള 'മൊറാലിറ്റി പ്ലേകൾ' (Morality Plays) പാപത്തിനെതിരായ മനുഷ്യത്മാവിന്റെ പോരാട്ടത്തെ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്തു. അങ്ങനെ സാഹിത്യം എഴുതപ്പെടുക മാത്രമല്ല, അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാനും തുടങ്ങി.

നവോത്ഥാനം (Renaissance) പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇറ്റലിയിൽ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും, അത് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ എത്തിയത് 1485-ൽ മാത്രമാണ്. ഇംഗ്ലീഷ് നവോത്ഥാനം ഇംഗ്ലീഷ് മതനവീകരണത്തിന് (English Reformation - 1534) കാരണമായെന്ന് മാത്രമല്ല, ഇംഗ്ലണ്ടിനെ ഒരു ആഗോള ശക്തിയാക്കി മാറ്റിയ സമുദ്ര വ്യാപാരത്തിന്റെ വിപുലീകരണത്തിന് സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവയ്ക്ക് പുറമെ, ഹ്യൂമനിസവും (Humanism) പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സും സമൂഹത്തെ ഏറെ മാറ്റിമറിച്ചു. 1476-ൽ പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതോടെ പുസ്തകങ്ങൾ സാധാരണമാവുകയും അത് സാക്ഷരതയിൽ വലിയ വർദ്ധനവിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു.

സർ തോമസ് വ്യാറ്റും (Sir Thomas Wyatt) ഏൾ ഓഫ് സറേയും (Earl of Surrey - Henry Howard) പെട്രാർക്കൻ സോണറ്റുകളെ (Petrarchan Sonnet) ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും അതിനെ ഇംഗ്ലീഷ് (ഷേക്സ്പീരിയൻ) സോണറ്റാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. സർ ഫിലിപ്പ് സിഡ്നി (Sir Philip Sidney) ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യ വിമർശനത്തിലെ ആദ്യത്തെ പ്രധാന കൃതിയായ 'ദി ഡിഫൻസ് ഓഫ് പോയസി' (The Defence of Poesy) എഴുതി. എഡ്മണ്ട് സ്പെൻസർ (Edmund Spenser) ആർതറിയൻ പ്രണയവും ക്രിസ്ത്യൻ രൂപകങ്ങളും നവോത്ഥാന ഹ്യൂമനിസവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന 'ദി ഫെയറി ക്വീൻ' (The Faerie Queen) എന്ന ബൃഹത്തായ ഇതിഹാസ കാവ്യം രചിച്ചു.

പ്ലേറ്റോയുടെ (Plato) റിപ്പബ്ലിക്കിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് സർ തോമസ് മോർ (Sir Thomas More) 1516-ൽ ലാറ്റിൻ ഭാഷയിൽ 'ഉട്ടോപ്യ' (Utopia) എന്നൊരു സങ്കൽപ്പിക ആദർശ രാജ്യം എഴുതി, പിന്നീട് അത് ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. 1570-കളിൽ 'ദി റോസ്', 'ദി ഗ്ലോബ്', 'ദി തിയേറ്റർ' തുടങ്ങിയ തിയേറ്ററുകൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. യൂണിവേഴ്സിറ്റി വിറ്റ്സ് (The University Wits - ക്രിസ്റ്റഫർ മാർലോ [Christopher Marlowe], തോമസ് കിഡ് [Thomas Kyd] തുടങ്ങിയവർ), വില്യം ഷേക്സ്പീരിയൻ (William Shakespeare), ബെൻ ജോൺസൺ (Ben Jonson) എന്നിവർ തങ്ങളുടെ മികച്ച നാടകങ്ങളിലൂടെ ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കി. ഫ്രാൻസിസ് ബേക്കൺ (Francis Bacon) മൊണ്ടെയ്‌നെ (Montaigne) പിന്തുടരുകയും ലളിതമായ ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതിയ ചെറിയ ഉപന്യാസങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ദൗർഭാഗ്യവശാൽ, 1642-ൽ ഇംഗ്ലീഷ് ആഭ്യന്തരയുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതോടെ, പ്യൂരിറ്റൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പാർലമെന്റ് എല്ലാ തിയേറ്ററുകളും അടച്ചുപൂട്ടി.

എന്നിരുന്നാലും, 1660-ൽ ചാർലസ് രണ്ടാമൻ (Charles II) ഫ്രാൻസിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയതോടെ ഒലിവർ ക്രോംവെല്ലിന്റെ (Oliver Cromwell) പ്യൂരിറ്റൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കോമൺവെൽത്ത് ഭരണം അവസാനിച്ചു. റോയൽ സൊസൈറ്റി (1662), സർ ഐസക് ന്യൂട്ടൺ (Sir Isaac Newton), ജോൺ ലോക്ക് (John Locke) എന്നിവർ സമൂഹത്തെ സ്വാധീനിച്ചു. വില്യം കോൺഗ്രീവിനെപ്പോലുള്ള (William Congreve) നാടകകൃത്തുക്കൾ 'കോമഡി ഓഫ് മാനേഴ്സ്' (Comedy of Manners) പരിചയപ്പെടുത്തി. ജോൺ മിൽട്ടൺ (John Milton) തന്റെ ഇതിഹാസവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ മാസ്റ്റർപീസായ 'പാരഡൈസ് ലോസ്റ്റ്' (Paradise Lost - 1667) പുറത്തിറക്കി. ജോൺ ഡൺ (John Donne) പോലുള്ള മെറ്റാഫിസിക്കൽ കവികൾ വ്യത്യസ്തമായ ആശയങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന 'മെറ്റാഫിസിക്കൽ കൺസീറ്റുകൾ' (metaphysical conceits) അവതരിപ്പിച്ചു. പ്യൂരിറ്റൻ മനോഭാവം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനായി എഴുതപ്പെട്ട, ക്രിസ്ത്യൻ എന്നൊരു സാധാരണക്കാരന്റെ കഥ പറയുന്ന ജോൺ ബന്യന്റെ (John Bunyan) 'പിൽഗ്രിംസ് പ്രോഗ്രസ്' (Pilgrim's Progress) ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രതീകാത്മക കൃതികളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.

നിയോക്ലാസിക്കൽ യുഗം (1680–1798) ജോൺ ഡ്രൈഡനിലൂടെ (John Dryden) ആരംഭിച്ച് ഡോ. സാമുവൽ ജോൺസണിലൂടെ (Dr. Samuel Johnson) അവസാനിച്ചു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതി 'ഗദ്യത്തിന്റെയും യുക്തിയുടെയും യുഗം' (The Age of Prose and Reason) ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, അവിടെ സാമൂഹിക ജീവിതവും പെരുമാറ്റങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും തിരുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ക്രമേണ അത് അലങ്കാരപരവും വിരസവും ഭാവനാരഹിതവുമായി മാറി. ഡ്രൈഡന്റെ 'മാക് ഫ്ലെക്നോ' (Mac Flecknoe), 'ഓൾ ഫോർ ലവ്' (All for love), 'എസ്സേ ഓൺ... ഡ്രാമാറ്റിക് പോയസി' (Essay on dramatic poesy), അലക്സാണ്ടർ പോപ്പിന്റെ (Alexander Pope) 'ഡൺസിയാഡ്' (Dunciad), ജോസഫ് അഡിസന്റെയും (Joseph Addison) റിച്ചാർഡ് സ്റ്റീലിന്റെയും (Richard Steele) 'സ്പെക്ടേറ്റർ' (Spectator), ജോനാഥൻ സ്വിഫ്റ്റിന്റെ (Jonathan Swift) 'ഗള്ളിവേഴ്സ് ട്രാവൽസ്' (Gulliver's Travels) എന്നിവ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ കൃതികളായിരുന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ എഴുത്തുകാർ ക്ലാസിക്കൽ നിയമങ്ങളോട് താൽപ്പര്യവും റോമാന്റിസിസത്തോട് ചായ്‌വും കാണിച്ചു. അഗസ്റ്റൻ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സാഹിത്യ വിമർശകനായ ഡോ. സാമുവൽ ജോൺസൺ 'പ്രിഫേസ് ടു ഷേക്സ്പിയർ' (Preface to Shakespeare), 'ലൈവ്സ് ഓഫ് പോയറ്റ്സ്' (Lives of Poets) എന്നിവയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡിക്ഷണറിയും പുറത്തിറക്കി. സാമുവൽ റിച്ചാർഡ്സണിന്റെ (Samuel Richardson) 'പമേല' (Pamela - ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിലെ ആദ്യ നോവൽ), ഹെൻറി ഫീൽഡിംഗിന്റെ (Henry Fielding) 'ജോസഫ് ആൻഡ്രൂസ്' (Joseph Andrews), 'ടോം ജോൺസ്' (Tom Jones) എന്നിവയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

1773-ൽ ഒലിവർ ഗോൾഡ്സ്മിത്തിന്റെ (Oliver Goldsmith) 'ഷീ സ്റ്റൂപ്സ് ടു കോൺകർ' (She Stoops to Conquer) എന്ന സെന്റിമെന്റൽ കോമഡികൾക്കെതിരെയുള്ള നാടകം അരങ്ങേറി. തുടർന്ന് ഷെരിഡന്റെ (Sheridan) 'സ്കൂൾ ഫോർ സ്കാൻഡൽ' (School for Scandal) ഏറ്റവും മികച്ച ആന്റി-സെന്റിമെന്റൽ കോമഡികളിലൊന്നായി മാറി. റോമാന്റിക് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുന്നോടിയായ തോമസ് ഗ്രേ (Thomas Gray), ക്ലാസിസിസത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ റോമാന്റിക് മനോഭാവത്തോടെ "എലിജി റിട്ടൺ ഇൻ എ കൺട്രി ചർച്ച്‌യാർഡ്" (Elegy Written in a Country Churchyard) എഴുതി. അതുകൊണ്ടാണ് ഡോ. ജോൺസൺ അദ്ദേഹത്തെ 'ക്ലാസിക്കലായി ചലിക്കുന്ന പുല്ലിലെ റോമാന്റിക് പാമ്പ്' എന്ന് വിളിച്ചത്. ഗ്രേയെ കൂടാതെ കോളിൻസ് (Collins), William Cowper (വില്യം കൂപ്പർ), വില്യം ബ്ലെയ്ക്ക് (William Blake) എന്നിവരും ആ കാലഘട്ടത്തിൽ റോമാന്റിക് കവികളെ സ്വാധീനിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

1798 മുതൽ 1830 വരെയുള്ള റോമാന്റിക് കാലഘട്ടം വികാരങ്ങൾക്കും ഭാവനയ്ക്കും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകി. റോമാന്റിസിസം പ്രകൃതിയിലേക്ക് മടങ്ങുക, അതിഭൗതികത (supernaturalism), മധ്യകാലഘട്ടം (medievalism), ഹെല്ലനിസം (Hellenism) എന്നിവയിലേക്ക് തിരികെ പോയി. റോമാന്റിക് കവികളുടെ പ്രമേയങ്ങൾ കൂടുതൽ ആത്മനിഷ്ഠമായിരുന്നു (subjective), അവർ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ സ്നേഹിച്ചു. വില്യം വേഡ്‌സ്‌വർത്തും (William Wordsworth) സാമുവൽ കോളറിഡ്ജും (Samuel Coleridge) 1798-ൽ 'ദി ലിറിക്കൽ ബാലഡ്‌സ്' (The Lyrical Ballads) പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. ജോൺ കീറ്റ്സ് (John Keats), പെർസി ബിഷ് ഷെല്ലി (Percy Bysshe Shelley), ലോർഡ് ബൈറൺ (Lord Byron) എന്നിവരായിരുന്നു ആ കാലഘട്ടത്തിലെ മറ്റ് മികച്ച കവികൾ. ജെയ്ൻ ഓസ്റ്റിന്റെ (Jane Austen) 'പ്രൈഡ് ആൻഡ് പ്രിജുഡീസ്' (Pride and Prejudice), സർ വാൾട്ടർ സ്കോട്ടിന്റെ (Sir Walter Scott) 'ദി കെനിൽവർത്ത്' (The Kenilworth) എന്നിവ റോമാന്റിക് കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രശസ്തമായ നോവലുകളായിരുന്നു. ഇവ കൂടാതെ, വില്യം ഹാസ്‌ലിറ്റ് (William Hazlitt), ചാൾസ് ലാംബ് (Charles Lamb), തോമസ് ഡിക്വിൻസി (Thomas Dequincy) എന്നിവർ ആത്മകഥാപരമായ ഉപന്യാസങ്ങൾ ജനപ്രിയമാക്കിയ റോമാന്റിക് യുഗത്തിലെ മികച്ച ഉപന്യാസകരായിരുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, 'വ്യവസായ വിപ്ലവം' സമൂഹത്തെ അടിമുടി മാറ്റിമറിച്ചതിനാൽ വിക്ടോറിയൻ എഴുത്തുകാർ (Victorians - 1830-1880) റോമാന്റിസിസം ഉപേക്ഷിച്ചു. ചാർലസ് ഡാർവിൻറെ (Charles Darwin) 'ഓൺ ദി ഒറിജിൻ ഓഫ് സ്പീഷീസ്' (On the Origin of Species - 1859) പോലുള്ള കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ധാരണകളിൽ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. വിക്ടോറിയൻ കാലഘട്ടം യഥാർത്ഥത്തിൽ ശാസ്ത്രത്തിനും മതത്തിനും, ഭൗതികവാദത്തിനും ആത്മീയതയ്ക്കും, യാഥാസ്ഥിതികതയ്ക്കും ഉദാരവൽക്കരണത്തിനും ഇടയിലായിരുന്നു.

വിക്ടോറിയൻ കാലഘട്ടത്തിലെ സാഹിത്യ നേട്ടങ്ങൾ ലോർഡ് ആൽഫ്രഡ് ടെന്നിസൺ (Lord Alfred Tennyson), മാത്യു അർനോൾഡ് (Matthew Arnold), റോബർട്ട് ബ്രൗണിംഗ് (Robert Browning) എന്നിവരുടെ കവിതകൾ കൂടാതെ, കൂടുതലും ഗദ്യത്തിന്റെ മേഖലയിലായിരുന്നു; ചാർലസ് ഡിക്കൻസ് (Charles Dickens), താക്കറെ (Thackeray), ബ്രോണ്ടെ സഹോദരിമാർ (The Bronte Sisters), ജോർജ്ജ് എലിയറ്റ് (George Eliot), തോമസ് ഹാർഡി (Thomas Hardy) എന്നിവരുടെ നോവലുകളും തോമസ് കാർലൈലിന്റെ (Thomas Carlyle)യും ജോൺ റസ്കിന്റെ (John Ruskin)യും നോൺ-ഫിക്ഷൻ രചനകളും ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. 1890-കളിൽ വിക്ടോറിയൻ നോവലുകൾക്ക് ഒരു പുനരുജ്ജീവനം ഉണ്ടായി. ഓസ്കാർ വൈൽഡ് (Oscar Wilde), ജോൺ ഗാൽസ്‌വർത്തി (John Galsworthy), ജോർജ്ജ് ബെർണാഡ് ഷാ (George Bernard Shaw) എന്നിവരാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രശസ്തരായ നാടകകൃത്തുക്കൾ. വിക്ടോറിയൻ ജനത അന്ധമായ സാമ്രാജ്യത്വവാദികളും, കാപട്യം നിറഞ്ഞ വികാരജീവികളും, ലൈംഗികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുമാണെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, പ്രീ-റാഫേലിറ്റിസം (Pre-Raphaelitism), ന്യൂ വുമൺ റൈറ്റിംഗ് (New Women Writing), സ്പാസ്മോഡിക് കവിത (Spasmodic poetry), dramatic monologue, detective story, പ്രോബ്ലം പ്ലേകൾ (Problem plays) എന്നിവ ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ സംഭാവനകളായിരുന്നു.

വിക്ടോറിയൻ യുഗത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യകാല ആധനിക കാലഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം 1880-ൽ ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ പ്രധാന ആധുനിക കാലഘട്ടം (Modern Period) 1900 മുതൽ 1945 വരെയായി പരക്കെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കൊളോണിയലിസം കാരണം ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയും സാഹിത്യവും ലോകമെമ്പാടും അഭിവൃദ്ധിപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അതിനാൽ, ബ്രിട്ടീഷ് സാഹിത്യത്തിലെ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ എഴുത്തുകാർ രണ്ട് ലോകമഹായുദ്ധങ്ങളുടെ ആഘാതം, സിഗ്മണ്ട് ഫ്രോയിഡിന്റെ (Sigmund Freud) സൈക്കോ അനലിറ്റിക് സിദ്ധാന്തം, വ്യവസായവൽക്കരണം എന്നിവയാൽ നയിക്കപ്പെട്ട് വിക്ടോറിയൻ നിയമങ്ങൾ തള്ളിക്കളയുകയും കൂടുതൽ ചിതറിയതും (fragmented) മനശാസ്ത്രപരവും ആത്മപരിശോധന നടത്തുന്നതുമായി മാറി. ഇ.എം. ഫോസ്റ്റർ (E.M. Foster), എച്ച്.ജി. വെൽസ് (H.G. Wells) തുടങ്ങിയ നോവലിസ്റ്റുകൾ വർണ്ണവ്യവസ്ഥയെയും വ്യവസായവൽക്കരണത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്തു. വിർജീനിയ വൂൾഫ് (Virginia Woolf) തന്റെ 'ടു ദി ലൈറ്റ്ഹൗസ്' (To the lighthouse) എന്ന കൃതിയിലൂടെ 'സ്ട്രീം ഓഫ് കോൺഷ്യസ്നസ്' (Stream of Consciousness - ബോധധാര) വിവരണ രീതി ഉപയോഗിച്ച് കാലാനുസൃതമായ കഥപറച്ചിൽ രീതി ഉപേക്ഷിച്ചു. ജെയിംസ് ജോയ്‌സിന്റെ (James Joyce)യും ടി.എസ്. എലിയറ്റിന്റെ (T.S. Eliot)യും എഴുത്തുകൾ ബ്രിട്ടീഷ് സാഹിത്യത്തെ വലിയ തോതിൽ സ്വാധീനിച്ചു. ഡബ്ല്യു.എച്ച്. ഓഡന്റെ (W.H. Auden)യും സ്റ്റീഫൻ സ്പെൻഡറുടെ (Stephen Spender)യും കവിതകൾ വ്യാവസായിക തകർച്ചയെയും തൊഴിലില്ലായ്മയെയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് സാഹിത്യത്തിൽ ഒരു തളർച്ചയുടെ വികാരവും അതിജീവനത്തിനായുള്ള തിരച്ചിലും ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് ഏകാധിപത്യവിരുദ്ധതയെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. ആൽഡസ് ഹക്സ്ലി (Aldous Huxley), ഗ്രഹാം ഗ്രീൻ (Graham Greene), ജോർജ്ജ് ഓർവെൽ (George Orwell) എന്നിവരും ഈ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

പോസ്റ്റ് മോഡേൺ കാലഘട്ടം (Post modernist period) 1945 മുതൽ 2000 വരെ നിലനിന്നിരുന്നു, അത് ഒന്നും രണ്ടും ലോകമഹായുദ്ധങ്ങളുടെ അരാജകത്വത്തോടുള്ള പ്രതികരണമായിരുന്നു. ആണവയുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിനും ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയ്ക്കും അത് സാക്ഷ്യം വഹിക്കേണ്ടി വന്നു. അതിനാൽ, പോസ്റ്റ് മോഡേൺ ബ്രിട്ടീഷ് സാഹിത്യം അതിന്റെ 'തിയേറ്റർ ഓഫ് അബ്സേർഡ്' (Theatre of Absurd) വഴി അധികാരത്തോടുള്ള സംശയം, ആഴത്തിലുള്ള പരിഹാസം, ഇരുണ്ട തമാശ (dark humour), മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ അർത്ഥശൂന്യത എന്നിവ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. 1950-കളിലെ 'ആംഗ്രി യംഗ് മെൻ' (Angry young men) എന്ന തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ എഴുത്തുകാരുടെ പ്രസ്ഥാനം ബ്രിട്ടീഷ് വർഗ്ഗഘടനകൾക്കെതിരെ എഴുതി. കൂടാതെ മുൻ കോളനികളിൽ നിന്ന് പോസ്റ്റ്-കൊളോണിയൽ ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യം ഉയർന്നുവന്നു. ഡോറിസ് ലെസ്സിംഗ് (Doris Lessing), ജോർജ്ജ് ഓർവെൽ (George Orwell), വില്യം ഗോൾഡിംഗ് (William Golding), സൽമാൻ റുഷ്ദി (Salman Rushdie), കാസുവോ ഇഷിഗുറോ (Kazuo Ishiguro) എന്നിവരാണ് പോസ്റ്റ് മോഡൺ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാന നോവലിസ്റ്റുകൾ. ടെഡ് ഹ്യൂസ് (Ted Hughes), ഫിലിപ്പ് ലാർക്കിൻ (Philip Larkin), ഡെറക് വാൽകോട്ട് (Derek Walcott) എന്നിവർ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രശസ്ത കവികളാണ്. പ്രശസ്ത നാടകകൃത്തുക്കളായ ഹരോൾഡ് പിന്റർ (Harold Pinter), സാമുവൽ ബെക്കറ്റ് (Samuel Beckett) എന്നിവരുടെ സംഭാവനയായിരുന്നു തിയേറ്റർ ഓഫ് അബ്സേർഡ്. 'ദി ലോർഡ് ഓഫ് ദി റംഗ്സ്' (The Lord of the Rings), 'ഹാരി പോട്ടർ' (Harry Potter) പരമ്പരകൾ പോലുള്ള ഹൈ-ഫാന്റസി ഇതിഹാസങ്ങളും ജെ.ആർ.ആർ. ടോൾകീൻ (J.R.R. Tolkien), ജെ.കെ. റൗളിംഗ് (J.K. Rowling) എന്നിവരാൽ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങി. വിമർശകർ പാഠ്യവിശകലനങ്ങളും (textual analysis) സാംസ്കാരിക വിമർശനങ്ങളും നടത്തുകയും സാഹിത്യ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

സമകാലിക ബ്രിട്ടീഷ് സാഹിത്യം (Contemporary British Literature - 2000-2025) ആഗോളവൽക്കരണം, ഡിജിറ്റൽ സംസ്കാരങ്ങൾ, ഇന്റർസെക്ഷനാലിറ്റി (intersectionality), അഭയാർത്ഥി പ്രതിസന്ധി, ബഹുസാംസ്കാരിക സ്വത്വങ്ങൾ, കാലാവസ്ഥാ ആശങ്കകൾ എന്നിവയ്ക്ക് ചുറ്റുമാണ് കറങ്ങുന്നത്. സാഡി സ്മിത്ത് (Zadie Smith), കാസുവോ ഇഷിഗുറോ (Kazuo Ishiguro), ഹിലരി മാന്റൽ (Hilary Mantel), ഡേവിഡ് മിച്ചൽ (David Mitchell), അലി സ്മിത്ത് (Ali Smith) എന്നിവരാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന എഴുത്തുകാർ. ടെറി ഈഗിൾട്ടൺ (Terry Eagleton), ജെയിംസ് വുഡ് (James Wood), മാർക്ക് ഫിഷർ (Mark Fisher) എന്നിവർ ഡെറിഡയുടെ (Derrida) ഡീകൺസ്ട്രക്റ്റീവ് സമീപനത്തിൽ നിന്നും ഫൂക്കോയുടെ (Foucault) ഡിസ്കോഴ്സ് സിദ്ധാന്തത്തിൽ നിന്നും തങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത വിമർശകരും സാംസ്കാരിക സൈദ്ധാന്തികരുമാണ്. അങ്ങനെ ബ്രിട്ടീഷ് സാഹിത്യവും വിമർശന സിദ്ധാന്തങ്ങളും കാണാത്തവ കാണാനും, അറിയാത്തവ അറിയാനും, പഠിച്ചവ മറക്കാനും (unlearn) വീണ്ടും പഠിക്കാനും (relearn) ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഭാവിയിലേക്ക് മുന്നേറുന്നു.

====================================================================

ஆங்கில இலக்கிய வரலாறு (History of English Literature)

அநாதி காலம் முதற்கொண்டே, இலக்கியம் என்பது சமகால சமூக மற்றும் அரசியல் நிகழ்வுகளின் வெளிப்பாடாகவும் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாகவும் திகழ்ந்து வருகிறது. எனவே, அது எழுதப்பட்ட காலத்தின் ஒரு வாழும் வரலாறாகக் கருதப்படுகிறது. இலக்கியம் கலைக்கும் வாழ்க்கைக்குமான தொடர்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதால், அது வெறும் ஒரு கல்வி சார்ந்த தயாரிப்பாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை. இதனால், ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் அதன் வரலாறு, பாரம்பரியம் மற்றும் கலாச்சாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் சொந்த இலக்கியம் உள்ளது.

ஆங்கில (பிரிட்டிஷ்) இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரை, அதன் அற்புதமான கட்டமைப்பு 5-ஆம் நூற்றாண்டின் பண்டைய கெல்ட்டுகளின் (Celts) கற்பனை முதல் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் புலம்பெயர்ந்தோரின் எழுத்துக்கள் வரை பல வண்ணங்களைக் கொண்டுள்ளது. மேலும், 16-ஆம் நூற்றாண்டின் பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கம் (British Colonialism) ஆங்கில மொழியையும் அதன் இலக்கியத்தையும் உலகளவில் கொண்டு சேர்த்தது. இதுமட்டுமல்லாமல், உலகளாவிய வர்த்தகம், ஹாலிவுட், ஆராய்ச்சி மற்றும் இணையம் போன்ற பிற காரணிகளும் ஆங்கில மொழி மற்றும் இலக்கியத்தின் உலகளாவிய ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தின. இந்த வழியில் ஆங்கிலம் உலகின் முதன்மை பொது மொழியாக (lingua franca) மாறியதுடன், ஆங்கில இலக்கியம் உலகளாவிய ஆதிக்கத்தைப் பெற்றது.

ரோமானியர்களுக்கு முந்தைய பிரிட்டன், வேட்டையாடி-சேகரிப்பாளர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் கெல்டிக் மொழி பேசும் பழங்குடியினரின் தொடர்ச்சியான வருகையுடன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால முன்கதை வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. கிமு 55 மற்றும் 54-ல் ஜூலியஸ் சீசர் (Julius Caesar) பிரிட்டனுக்குச் சிறிய பயணங்களை மேற்கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இருப்பினும், பிரிட்டனில் ரோமானியர்களின் காலம் கிபி 43-ல் பேரரசர் கிளாடியஸின் (Emperor Claudius) படையெடுப்பு முதல் கிபி 410-ல் ஏகாதிபத்திய அதிகாரம் முழுமையாகத் திரும்பப் பெறப்பட்டது வரை கிட்டத்தட்ட நான்கு நூற்றாண்டுகள் நீடித்தது. உண்மையில், பிரிட்டனில் இருந்து ரோமானியர்கள் வெளியேறிய பிறகு, ஆங்கிலோஸ் (Angles), சாக்சன்கள் (Saxons) மற்றும் ஜூட்டுகள் (Jutes) ஆகிய ஜெர்மானிய பழங்குடியினர் பிரிட்டனுக்குள் பெருமளவில் படையெடுத்து குடியேறினர். கெல்டிக் மக்கள் இந்த படையெடுப்பாளர்களுடன் போராட வேண்டியிருந்தது. காம்லான் போரில் (Battle of Camlann) அரசர் ஆர்தரின் (King Arthur) மரணம் ரோமானியமயமாக்கப்பட்ட கெல்டிக் பிரிட்டானியர்களை உலுக்கியது. படிப்படியாக கெல்டிக் பிரிட்டானியர்கள் மேற்கு நோக்கி வேல்ஸ் மற்றும் ஸ்காட்லாந்திற்குள் விரட்டப்பட்டனர்.

கிபி 597-ல் கேன்டர்பரியின் அகஸ்டின் (Augustine of Canterbury) வருகைக்குப் பிறகு, ஆங்கிலோ-சாக்சன்கள் பாகனிசத்திலிருந்து (Paganism) கிறிஸ்தவத்திற்கு மாறினர். மேலும், வெசெக்ஸின் மன்னர் ஆல்பிரட் (King Alfred of Wessex) ஒரு மிகப்பெரிய கலாச்சார மறுமலர்ச்சியைத் தொடங்கினார். 9-ஆம் நூற்றாண்டில் மக்களுக்குக் கல்வியறிவை வழங்குவதற்காக லத்தீன் நூல்கள் பழைய ஆங்கிலத்தில் (Old English) மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. இவ்வாறு ஆங்கிலோ-சாக்சன் காலம், கிறிஸ்தவத்தின் செல்வாக்கோடு வாய்மொழி ஜெர்மானியக் கதைசொல்லலிலிருந்து ஒரு வளமான எழுதப்பட்ட பாரம்பரியத்திற்கு மாறியது. பழைய ஆங்கிலத்தின் பழமையான காவியக் கவிதையான 'பியோவுல்ஃப்' (Beowulf), 'தி பேட்டில் ஆஃப் மால்டன்' (The Battle of Maldon), 'தி வாண்டரர்' (The Wanderer), 'தி சீஃபேரர்' (The Seafarer) மற்றும் 'ஆங்கிலோ-சாக்சன் குரோனிகல்ஸ்' (Anglo-Saxon chronicles) ஆகியவை இக்காலகட்டத்தின் குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளாகும்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஆங்கிலோ-சாக்சன் சகாப்தம் கிபி 1066-ல் நார்மண்டியிலிருந்து வில்லிம் தி கான்கரரின் (William the Conqueror) படையெடுப்போடு முடிவுக்கு வந்தது. இதனால் இலக்கிய மொழியில் பழைய ஆங்கிலத்திலிருந்து ஆங்கிலோ-நார்மன் பிரெஞ்சு மற்றும் லத்தீன் மொழிக்கு மாற்றம் ஏற்பட்டது. வில்லியம் தி கான்கரர் நார்மன் பிரபுக்களைக் கொண்டு ஒரு கடுமையான நிலப்பிரபுத்துவ (Feudal) முறையை அறிமுகப்படுத்தினார், அங்கு அனைத்து நிலங்களும் இறுதியில் மன்னருக்கே சொந்தமாக இருந்தன. அடுத்தடுத்த நூற்றாண்டுகளில் ஆங்கிலோ-நார்மனும் பழைய ஆங்கிலமும் இணைந்து மிடில் ஆங்கிலமாக (Middle English) உருவெடுத்தன. இருப்பினும், 14-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மிடில் ஆங்கிலத்தில் உள்ளூர் இலக்கியத்தின் பெரும் எழுச்சி ஏற்பட்டது, இது அந்த மொழி ஒரு அதிநவீன கலை ஊடகமாக முழுமையாக முதிர்ச்சியடைந்துள்ளது என்பதை நிரூபித்தது. ஜாஃப்ரி சாசரின் (Geoffrey Chaucer - 1340-1400) 'தி கேன்டர்பரி டேல்ஸ்' (The Canterbury Tales) சமூக யதார்த்தம் மற்றும் நையாண்டியின் ஒரு சிறந்த படைப்பாகும். வில்லியம் லாங்லாண்டின் (William Langland) 'பியர்ஸ் ப்ளோமேன்' (Piers Plowman) என்பது சர்ச்சிற்குள் இருந்த நிறுவன ஊழல்களை அம்பலப்படுத்திய ஒரு உருவக சமூக விமர்சனமாகும். விவிலிய வரலாறுகள் 'மிஸ்டரி ப்ளேஸ்' (Mystery Plays) மூலம் பிரபலமான நகைச்சுவைகளாகவும் நாடகங்களாகவும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. 'எவ்ரிமேன்' (Everyman) போன்ற 'மொராலிட்டி ப்ளேஸ்' (Morality Plays) பாவத்திற்கு எதிரான மனித ஆன்மாவின் போராட்டத்தை ஆராய்ந்தன. இவ்வாறு இலக்கியம் எழுதப்படுவதுடன் மட்டுமல்லாமல், மேடைகளில் நடிக்கப்படவும் தொடங்கியது.

மறுமலர்ச்சி (Renaissance) 14-ஆம் நூற்றாண்டு இத்தாலியில் தொடங்கினாலும், அது 1485-ல் தான் இங்கிலாந்தை வந்தடைந்தது. ஆங்கில மறுமலர்ச்சி ஆங்கில சமய சீர்திருத்தத்தை (English Reformation - 1534) கொண்டு வந்தது மட்டுமின்றி, கடல்வழி வர்த்தகத்தின் விரிவாக்கத்திற்கும் உதவியது, இது இங்கிலாந்தை ஒரு உலகளாவிய சக்தியாக மாற்றியது. இவை தவிர, மனிதநேயமும் (Humanism) அச்சு இயந்திரமும் சமூகத்தை பெரிதும் மாற்றின. 1476-ல் அச்சு இயந்திரம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதன் மூலம், புத்தகங்கள் பொதுவானதாக மாறின, இது எழுத்தறிவில் ஒரு மிகப்பெரிய உயர்வைத் தூண்டியது.

சர் தாமஸ் வியாட் (Sir Thomas Wyatt) மற்றும் ஏர்ல் ஆஃப் சர்ரே (Earl of Surrey - Henry Howard) ஆகியோர் பெட்ரார்கன் சானட்டை (Petrarchan Sonnet) இங்கிலாந்திற்கு கொண்டு வந்து, அதை ஆங்கில (ஷேக்ஸ்பியரிய) சானட்டாக மாற்றியமைத்தனர். சர் பிலிப் சிட்னி (Sir Philip Sidney) ஆங்கில இலக்கிய விமர்சனத்தின் முதல் முக்கிய படைப்பான 'தி டிஃபென்ஸ் ஆஃப் போயசி' (The Defence of Poesy) என்பதை எழுதினார். எட்மண்ட் ஸ்பென்சர் (Edmund Spenser) ஆர்தரியன் காதல், கிறிஸ்தவ உருவகம் மற்றும் மறுமலர்ச்சி மனிதநேயம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட 'தி ஃபேரி குவீன்' (The Faerie Queen) என்ற பிரம்மாண்டமான காவியக் கவிதையை வடிவமைத்தார்.

பிளேட்டோவின் (Plato) 'ரிபப்ளிக்' நூலால் ஈர்க்கப்பட்டு, சர் தாமஸ் மோர் (Sir Thomas More) 1516-ல் லத்தீன் மொழியில் 'உட்டோபியா' (Utopia) என்ற நூலை எழுதினார், பின்னர் அது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. 1570-களில் 'தி ரோஸ்', 'தி குளோப்', 'தி தியேட்டர்' போன்ற தியேட்டர்கள் கட்டப்பட்டன. யுனிவர்சிட்டி விட்ஸ் (The University Wits - கிறிஸ்டோபர் மார்லோ [Christopher Marlowe], தாமஸ் கிட் [Thomas Kyd] போன்றோர்), வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியர் (William Shakespeare) மற்றும் பென் ஜான்சன் (Ben Jonson) ஆகியோர் தங்களது சிறந்த நாடகங்கள் மூலம் ஆங்கில இலக்கியத்தை வளப்படுத்தினர். பிரான்சிஸ் பேக்கன் (Francis Bacon) மொன்டைனைப் (Montaigne) பின்பற்றி எளிய ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட சிறிய கட்டுரைகளை வெளியிட்டார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, 1642-ல் ஆங்கில உள்நாட்டுப் போர் வெடித்ததால், பியூரிட்டன் தலைமையிலான நாடாளுமன்றம் அனைத்து தியேட்டர்களையும் மூடியது.

இருப்பினும், 1660-ல் இரண்டாம் சார்லஸ் (Charles II) பிரான்சிலிருந்து திரும்பியபோது ஆலிவர் கிராம்வெல்லின் (Oliver Cromwell) பியூரிட்டன் தலைமையிலான காமன்வெல்த் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. ராயல் சொசைட்டி (1662), சர் ஐசக் நியூட்டன் (Sir Isaac Newton) மற்றும் ஜான் லாக் (John Locke) ஆகியோர் சமூகத்தில் செல்வாக்கு செலுத்தினர். வில்லியம் காங்கிரீவ் (William Congreve) போன்ற நாடக ஆசிரியர்கள் 'காமெடி ஆஃப் மேனர்ஸ்' (Comedy of Manners) என்ற நாடக முறையை அறிமுகப்படுத்தினர். ஜான் மில்டன் (John Milton) தனது காவியமும் இறையியல் மாஸ்டர்பீஸுமான 'பாரடைஸ் லாஸ்ட்' (Paradise Lost - 1667) உடன் வெளிவந்தார். ஜான் டன் (John Donne) போன்ற மெட்டாபிசிகல் கவிகள் மாறுபட்ட கருத்துக்களை இணைக்கும் 'மெட்டாபிசிகல் கன்சீட்டுகளை' (metaphysical conceits) அறிமுகப்படுத்தினர். பியூரிட்டன் உணர்வைப் பரப்புவதற்காக எழுதப்பட்ட, கிறிஸ்டியன் என்ற ஒரு சாதாரண மனிதனின் கதையைக் கூறும் ஜான் பன்யனின் (John Bunyan) 'பில்கிரிம்ஸ் புரோகிரஸ்' (Pilgrim's Progress) இந்த காலத்தின் சிறந்த உருவகப் படைப்புகளில் ஒன்றாகும்.

நியோகிளாசிக்கல் காலம் (1680-1798) ஜான் டிரைடனுடன் (John Dryden) தொடங்கி டாக்டர் சாமுவேல் ஜான்சனுடன் (Dr. Samuel Johnson) முடிவடைந்தது. 18-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி 'உரைநடை மற்றும் பகுத்தறிவின் காலம்' (The Age of Prose and Reason) என்று கருதப்படுகிறது, இங்கு சமூக வாழ்க்கையும் நடத்தையும் பதிவு செய்யப்பட்டு திருத்தப்பட்டன. படிப்படியாக அது அலங்காரமானதாகவும், மந்தமானதாகவும், கற்பனையற்றதாகவும் மாறியது. டிரைடனின் 'மேக் ஃப்ளெக்னோ' (Mac Flecknoe), 'ஆல் ஃபார் லவ்' (All for love), 'எஸ்ஸே ஆன் டிராமாடிக் போயசி' (Essay on dramatic poesy), அலெக்சாண்டர் போப்பின் (Alexander Pope) 'டன்சியாட்' (Dunciad), ஜோசப் அடிசன் (Joseph Addison) மற்றும் ரிச்சர்ட் ஸ்டீலின் (Richard Steele) 'ஸ்பெக்டேட்டர்' (Spectator) மற்றும் ஜொனாதன் ஸ்விஃப்டின் (Jonathan Swift) 'கல்லிவர்ஸ் டிராவல்ஸ்' (Gulliver's Travels) ஆகியவை இக்காலகட்டத்தின் குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளாகும். 18-ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில், எழுத்தாளர்கள் கிளாசிக்கல் விதிகளில் ஆர்வத்தையும் ரொமாண்டிசிசத்தை நோக்கிய ஈர்ப்பையும் காட்டினர். அகஸ்டன் காலத்தின் சிறந்த இலக்கிய விமர்சகரான டாக்டர் சாமுவேல் ஜான்சன் 'பிரிஃபேஸ் டு ஷேக்ஸ்பியர்' (Preface to Shakespeare), 'லைவ்ஸ் ஆஃப் போயட்ஸ்' (Lives of Poets) மற்றும் அவரது அகராதியை வெளியிட்டார். சாமுவேல் ரிச்சர்ட்சனின் (Samuel Richardson) 'பமீலா' (Pamela - ஆங்கில இலக்கியத்தின் முதல் நாவல்), ஹென்றி ஃபீல்டிங்கின் (Henry Fielding) 'ஜோசப் ஆண்ட்ரூஸ்' (Joseph Andrews) மற்றும் 'டாம் ஜோன்ஸ்' (Tom Jones) ஆகியவையும் வெளியிடப்பட்டன.

1773-ல் ஆலிவர் கோல்ட்ஸ்மித்தின் (Oliver Goldsmith) 'ஷீ ஸ்டூப்ஸ் டு கான்கர்' (She Stoops to Conquer) என்ற சென்டிமென்டல் காமெடிக்கு எதிரான நாடகம் அரங்கேறியது. பின்னர் ஷெரிடனின் (Sheridan) 'ஸ்கூல் ஃபார் ஸ்காண்டல்' (School for Scandal) சிறந்த ஆன்டி-சென்டிமென்டல் காமெடிகளில் ஒன்றாக மாறியது. ரொமாண்டிக் இயக்கத்தின் முன்னோடியான தாமஸ் கிரே (Thomas Gray), கிளாசிசிசத்தின் காலத்தில் ரொமாண்டிக் உணர்வுடன் "எலிஜி ரிட்டன் இன் எ கன்ட்ரி சர்ச்யார்ட்" (Elegy Written in a Country Churchyard) எழுதினார். அதனால்தான் டாக்டர் ஜான்சன் அவரை 'கிளாசிக்கலாக நகரும் புல்லில் இருக்கும் ஒரு ரொமாண்டிக் பாம்பு' என்று அழைத்தார். கிரேவைத் தவிர, கோலின்ஸ் (Collins), வில்லியம் கூப்பர் (William Cowper) மற்றும் வில்லியம் பிளேக் (William Blake) ஆகியோரும் அக்காலத்தில் ரொமாண்டிக் கவிஞர்களை ஊக்கப்படுத்தினர்.

 

1798 முதல் 1830 வரையிலான ரொமாண்டிக் காலம் உணர்ச்சி மற்றும் கற்பனைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தது. ரொமாண்டிசிசம் இயற்கை, அதீத அமானுஷ்யம் (supernaturalism), இடைக்காலம் (medievalism) மற்றும் ஹெலனிசம் (Hellenism) ஆகியவற்றிற்குத் திரும்பியது. ரொமாண்டிக் கவிஞர்களின் கருப்பொருள்கள் மிகவும் தனிநபர் சார்ந்ததாக (subjective) இருந்தன, மேலும் அவர்கள் தனிமனித சுதந்திரத்தை நேசித்தனர். வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் (William Wordsworth) மற்றும் சாமுவேல் கோல்ரிட்ஜ் (Samuel Coleridge) ஆகியோர் 1798-ல் 'தி லிரிக்கல் பாலாட்ஸ்' (The Lyrical Ballads) வெளியீட்டின் மூலம் இந்த இயக்கத்தைத் தொடங்கினர். ஜான் கீட்ஸ் (John Keats), பெர்சி பிஷ் ஷெல்லி (Percy Bysshe Shelley), லார்ட் பைரன் (Lord Byron) ஆகியோர் இக்காலத்தின் மற்ற சிறந்த கவிஞர்களாவர். ஜேன் ஆஸ்டினின் (Jane Austen) 'பிரைட் அண்ட் பிரஜுடிஸ்' (Pride and Prejudice) மற்றும் சர் வாள்டர் ஸ்காட்டின் (Sir Walter Scott) 'தி கெனில்வொர்த்' (The Kenilworth) ஆகியவை ரொமாண்டிக் காலத்தின் புகழ்பெற்ற நாவல்களாகும். இவை தவிர, வில்லியம் ஹாஸ்லிட் (William Hazlitt), சார்லஸ் லாம்ப் (Charles Lamb) மற்றும் தாமஸ் டிகுவின்சி (Thomas Dequincy) ஆகியோர் தங்களின் சுயசரிதை கட்டுரைகள் மூலம் புகழ்பெற்ற ரொமாண்டிக் யுகத்தின் சிறந்த கட்டுரையாளர்களாக இருந்தனர்.

இருப்பினும், 'தொழில் புரட்சி' சமூகத்தை முற்றிலும் மாற்றியமைத்ததால் விக்டோரியர்கள் (Victorians - 1830-1880) ரொமாண்டிசிசத்தைக் கைவிட்டனர். சார்லஸ் டார்வினின் (Charles Darwin) 'ஆன் தி ஆர்ஜின் ஆஃப் ஸ்பீசிஸ்' (On the Origin of Species - 1859) போன்ற கண்டுபிடிப்புகள் மனிதனின் புரிதலில் புரட்சியை ஏற்படுத்தின. விக்டோரியன் காலம் உண்மையில் அறிவியல் மற்றும் மதம், பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் ஆன்மீகம், பழமைவாதம் மற்றும் தாராளமயம் ஆகியவற்றிற்கு நடுவில் இருந்தது.

விக்டோரியன் காலத்தின் இலக்கிய சாதனைகள் லார்ட் ஆல்பிரட் டென்னிசன் (Lord Alfred Tennyson), மேத்யூ அர்னால்ட் (Matthew Arnold) மற்றும் ராபர்ட் பிரவுனிங் (Robert Browning) ஆகியோரின் கவிதைகளைத் தவிர, பெரும்பாலும் உரைநடை உலகைச் சார்ந்தவை; சார்லஸ் டிக்கன்ஸ் (Charles Dickens), தாக்கரே (Thackeray), பிராண்டே சகோதரிகள் (The Bronte Sisters), ஜார்ஜ் எலியட் (George Eliot) மற்றும் தாமஸ் ஹார்டி (Thomas Hardy) ஆகியோரின் நாவல்களும், தாமஸ் கார்லைல் (Thomas Carlyle) மற்றும் ஜான் ரஸ்கினின் (John Ruskin) புனைகதை அல்லாத (non-fictional) எழுத்துக்களும் இதற்கு சான்றாகும். 1890-களில் விக்டோரியன் நாவல்களுக்கு ஒரு மறுமலர்ச்சி ஏற்பட்டது. ஆஸ்கார் வைல்ட் (Oscar Wilde), ஜான் கால்ஸ்வொர்தி (John Galsworthy) மற்றும் ஜார்ஜ் பெர்னார்ட் ஷா (George Bernard Shaw) ஆகியோர் இக்காலத்தின் நன்கு அறியப்பட்ட நாடக ஆசிரியர்களாவர். விக்டோரியர்கள் கண்மூடித்தனமான ஏகாதிபத்தியவாதிகள் என்றும், பாசாங்குத்தனமான உணர்ச்சிவசப்படுபவர்கள் என்றும், பாலியல் ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். இருப்பினும், ப்ரீ-ராஃபலைட்டிசம் (Pre-Raphaelitism), நியூ வுமன் ரைட்டிங் (New Women Writing), ஸ்பாஸ்மோடிக் கவிதை (Spasmodic poetry), நாடகத் தனிமொழி (dramatic monologue), துப்பறியும் கதைகள் (detective story) மற்றும் சிக்கல் நாடகங்கள் (Problem plays) ஆகியவை இக்காலகட்டத்தின் விளைவுகளாகும்.

விக்டோரியன் சகாப்தத்திலிருந்து ஆரம்பகால நவீன காலத்திற்கான மாற்றம் 1880-ல் தொடங்கியது. ஆனால் முக்கிய நவீன காலம் (Modern Period) 1900 முதல் 1945 வரை பரவலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. காலனியாதிக்கம் காரணமாக ஆங்கில மொழியும் இலக்கியமும் உலகம் முழுவதும் செழிக்கத் தொடங்கின. எனவே, பிரிட்டிஷ் இலக்கியத்தின் நவீன காலத்தைப் பொறுத்தவரை, இரண்டு உலகப் போர்களின் அதிர்ச்சி, சிக்மண்ட் பிராய்டின் (Sigmund Freud) உளப்பகுப்பாய்வு கோட்பாடு (Psychoanalytic Theory) மற்றும் தொழில்மயமாதல் ஆகியவற்றால் தூண்டப்பட்ட எழுத்தாளர்கள் விக்டோரியன் விதிப் புத்தகத்தை எறிந்துவிட்டு, சிதறுண்ட, உளவியல் ரீதியான மற்றும் சுயபரிசோதனை சார்ந்த எழுத்துக்களை எழுதினர். இ.எம். ஃபாஸ்டர் (E.M. Foster) மற்றும் எச்.ஜி. வெல்ஸ் (H.G. Wells) போன்ற நாவலாசிரியர்கள் வர்க்க முறையையும் தொழில்மயமாதலையும் கேள்விக்குள்ளாக்கினர். வர்ஜீனியா வூல்ஃப் (Virginia Woolf) தனது 'டு தி லைட்ஹவுஸ்' (To the lighthouse) நாவலில் 'ஸ்ட்ரீம் ஆஃப் கான்சியஸ்னஸ்' (Stream of Consciousness - போதத்தாரை) விவரிப்பு மூலம் காலவரிசைப்படியான கதைசொல்லலைக் கைவிட்டார். ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் (James Joyce) மற்றும் டி.எஸ். எலியட்டின் (T.S. Eliot) எழுத்துக்கள் பிரிட்டிஷ் இலக்கியத்தை பெருமளவில் தாக்கின. டபள்யூ.எச். ஆடனின் (W.H. Auden) மற்றும் ஸ்டீபன் ஸ்பெண்டரின் (Stephen Spender) கவிதைகள் தொழில்துறை வீழ்ச்சி மற்றும் வேலையின்மையைக் குறிப்பிட்டன. பிரிட்டிஷ் இலக்கியத்தில் ஒரு சோர்வுணர்வும், உயிர்வாழ்விற்கான தேடலும் இருந்தது, மேலும் அது சர்வாதிகார எதிர்ப்பு அதிர்வுகளை எதிரொலித்தது. ஆல்டஸ் ஹக்ஸ்லி (Aldous Huxley), கிரஹாம் கிரீன் (Graham Greene) மற்றும் ஜார்ஜ் ஆர்வெல் (George Orwell) ஆகியோரும் இந்த நவீன காலத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர்.

போஸ்ட் மாடர்ன் காலம் (Post modernist period) 1945 முதல் 2000 வரை நீடித்தது மற்றும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் உலகப் போர்களின் குழப்பங்களுக்குப் எதிர்வினையாற்றியது. இது அணுசக்தி போரின் தொடக்கத்தையும் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் வீழ்ச்சியையும் காண வேண்டியிருந்தது. எனவே, போஸ்ட் மாடர்ன் பிரிட்டிஷ் இலக்கியம் அதன் 'தியேட்டர் ஆஃப் அப்சர்ட்' (Theatre of Absurd) மூலம் அதிகாரத்தின் மீதான சந்தேகம், ஆழமான முரண், இருண்ட நகைச்சுவை (dark humour) மற்றும் மனித இருப்பின் அர்த்தமற்ற தன்மை ஆகியவற்றை எதிரொலித்தது. 1950-களின் 'ஆங்கிரி யங் மென்' (Angry young men) என்ற தொழிலாள வர்க்க எழுத்தாளர்களின் இயக்கம் பிரிட்டிஷ் வர்க்க கட்டமைப்புகளுக்கு எதிராக எழுதியது. மேலும் முன்னாள் காலனிகளிலிருந்து பின்-காலனித்துவ (Post Colonial) ஆங்கில இலக்கியம் உருவானது. டோரிஸ் லெஸ்ஸிங் (Doris Lessing), ஜார்ஜ் ஆர்வெல் (George Orwell), வில்லியம் கோல்டிங் (William Golding), சல்மான் ருஷ்டி (Salman Rushdie) மற்றும் காசுவோ இஷிகுரோ (Kazuo Ishiguro) ஆகியோர் போஸ்ட் மாடர்ன் காலத்தின் முக்கிய நாவலாசிரியர்களாவர். டெட் ஹியூஸ் (Ted Hughes), பிலிப் லார்கின் (Philip Larkin) மற்றும் டெரெக் வால்காட் (Derek Walcott) ஆகியோர் இக்காலகட்டத்தின் புகழ்பெற்ற கவிஞர்களாவர். புகழ்பெற்ற நாடக ஆசிரியர்களான ஹரோல்ட் பின்டர் (Harold Pinter) மற்றும் சாமுவேல் பெக்கெட் (Samuel Beckett) ஆகியோவின் பங்களிப்பாக தியேட்டர் ஆஃப் அப்சர்ட் இருந்தது. 'தி லார்ட் ஆஃப் தி ரிங்ஸ்' (The Lord of the Rings) மற்றும் 'ஹாரி பாட்டர்' (Harry Potter) தொடர்கள் போன்ற கற்பனைக் காவியங்களும் ஜே.ஆர்.ஆர். டோல்கீன் (J.R.R. Tolkien) மற்றும் ஜே.கே. ரவுலிங் (J.K. Rowling) ஆகியோரால் இக்காலத்தில் தொடங்கப்பட்டன. விமர்சகர்கள் உரை பகுப்பாய்வு (textual analysis), கலாச்சார விமர்சனங்களைச் செய்து, இலக்கியக் கோட்பாடுகளை உருவாக்கினர்.

சமகால பிரிட்டிஷ் இலக்கியம் (Contemporary British Literature - 2000-2025) உலகமயமாதல், டிஜிட்டல் கலாச்சாரங்கள், இன்டர்செக்ஷனாலிட்டி (intersectionality), அகதிகள் நெருக்கடி, பல்லின கலாச்சார அடையாளங்கள் மற்றும் காலநிலை கவலைகள் ஆகியவற்றைச் சுற்றி சுழல்கிறது. சாடி ஸ்மித் (Zadie Smith), காசுவோ இஷிகுரோ (Kazuo Ishiguro), ஹிலாரி மாண்டல் (Hilary Mantel), டேவிட் மிட்செல் (David Mitchell), அலி ஸ்மித் (Ali Smith) ஆகியோர் இக்காலகட்டத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எழுத்தாளர்கள் ஆவர். டெர்ரி ஈகில்டன் (Terry Eagleton), ஜேம்ஸ் வுட் (James Wood) மற்றும் மார்க் ஃபிஷர் (Mark Fisher) ஆகியோர் டெரிடாவின் (Derrida) கட்டமைப்பழிப்புக் (deconstructive) அணுகுமுறை மற்றும் ஃபூக்கோவின் (Foucault) சொற்பொழிவுக் கோட்பாட்டிலிருந்து (discourse theory) தங்களது கோட்பாடுகளை விரிவுபடுத்திய விமர்சகர்கள் மற்றும் கலாச்சார கோட்பாட்டாளர்கள் ஆவர். இவ்வாறு பிரிட்டிஷ் இலக்கியமும் விமர்சனக் கோட்பாடுகளும் காணாததைக் காணவும், அறியாததை அறியவும், கற்றதை மறக்கவும் (unlearn) மீண்டும் கற்கவும் (relearn) முயன்று எதிர்காலத்தை நோக்கி நகர்கின்றன.

------------Thulasidharan V Thillaiakathu