ആരാണു ഈ മഹാമുടി?

മഹാമുടി ദി ഗ്രേറ്റ് (ഭാഗം 1 - സമ്പൂർണ്ണ മലയാള രൂപം):

 ആരാണു ഈ മഹാമുടി? - ഭാഗം - 1

പതിവുപോലെ ഈ കൊല്ലവും തിരുവോണവും മഹാബലിയും വന്നുപോയി. ഓണത്തെപ്പറ്റി പല കഥകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, കേരളക്കരയിൽ മനുഷ്യരെല്ലാം ഒന്നുപോലെ ജീവിച്ചിരുന്ന, മാവേലി നാടു ഭരിച്ചിരുന്ന അക്കാലത്തെയും മാവേലിയെയും സ്മരിക്കുന്നതാണ് ഓണം. ജാതിമത ഭേദമില്ലാതെ ഗ്രേറ്റ് മഹാബലിയെയും അന്നുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വിശിഷ്ട കൂട്ടായ്മയുടെ വികാരത്തെയും ഓർക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഓണം ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് തന്നെ മലയാളികളുടെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയെ ആണ് കാണിക്കുന്നത്.

പല രാമായണങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെ, കുറഞ്ഞത് നിലവിലുള്ളതല്ലാതെ വേറൊരു മാവേലി എന്ന മഹാബലിയെ പറ്റിയ കഥ ഉണ്ടാകണമല്ലോ. തമിഴ്നാട്ടിൽ സീർകാഴിയിലുള്ള ചട്ടനാഥ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഈ കഥയെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നത്. ആ ക്ഷേത്രം തന്നെ അന്നത്തെ ശൈവ-വൈഷ്ണവ തർക്കങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിപത്രമായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

ഹിന്ദുമതം എന്ന് ഒരു മതം രൂപപ്പെട്ടപ്പോൾ തന്നെ ആരുടെയും അനുവാദത്തിന് കാത്തിരിക്കാതെ അതിൽ ശൈവവും വൈഷ്ണവവും ഉൾപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു. രണ്ടു ജീവനുള്ള ഒരു ശരീരം; ഒന്നിനല്ലേ പറ്റൂ, ഭാഗ്യം തുണച്ചത് വൈഷ്ണവത്തെയാണ്! വൈഷ്ണവത്തിന്റെ സ്വാധീനം കൂടിയപ്പോൾ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള കലഹവും കൂടിക്കൂടി വന്നിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് കർണാടകത്തിലുള്ള ശൈവരായ ലിംഗായത്തുകൾ അവരെ പ്രത്യേക മതമായി പരിഗണിക്കണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലിരുന്നോട്ടെ, കഥയുടെ സൂക്ഷ്മമായ വിശകലനത്തിന് ഗുണം ചെയ്യും.

ഈ കഥയിൽ മഹാബലിക്ക് പകരം 'മഹാമുടി' എന്ന പേരും, സംഭവങ്ങൾ നടന്നത് 1480-കളിൽ ആണ് എന്നും പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ കഥ മഹാബലിയുടേതാകാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ കഥയ്ക്ക് 'ഒരു വടക്കൻ വീരഗാഥ' എന്ന സിനിമയിൽ ഉണ്ണിയാർച്ചയെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന വ്യത്യസ്തമായ കഥയേക്കാൾ കൂടുതൽ സാധ്യതകളുണ്ട്.

ഈ കഥ ഒരു നാടക രൂപത്തിലായതുകൊണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ വേണം നാം കഥ കേൾക്കാൻ. സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ വായിക്കുകയും ചെയ്യാം. വരൂ, കഥയിലേക്ക് നമുക്ക് കടക്കാം: 'മഹാമുടി ദി ഗ്രേറ്റ്'.

കൊച്ചിക്ക് അടുത്തുള്ള ഒരു ശിവക്ഷേത്രം. അതിൻറെ മുമ്പിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട നന്ദി. നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല; അതെ, കാലങ്ങളായി അവിടെയെല്ലാം കണ്ടുനിൽക്കുന്ന ആ നന്ദി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു:

"നിങ്ങൾക്ക് ആർക്കെങ്കിലും അറിയാമോ എന്റെ പ്രായം? ഊഹിക്കാനെങ്കിലും പറ്റുമോ? 500 വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രായമുണ്ട് എനിക്ക്! കഴിഞ്ഞ 500 വർഷങ്ങളിൽ കൂടുതലായിട്ട് ഞാൻ ഇവിടെ ശിവഭഗവാന്റെ മുമ്പിൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നു. ഇനിയും എനിക്ക് സംസാരിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല. അതെ, സംസാരിക്കേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു! കേൾക്കാൻ മനസ്സുള്ള ആരോടെങ്കിലും ഈ രാജ്യം ഭരിച്ച ദൈവതുല്യനായ ഒരു മഹാനായ രാജാവിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞേ മതിയാവൂ."

"അഞ്ചു നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പ് ഈ ക്ഷേത്രം പണിത്, ഹിമാലയത്തിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന ശിവലിംഗം ഇവിടെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, എന്നെയും ഇവിടെ കുടിയിരുത്തിയ ഈ മലയാളക്കര കണ്ടതിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ മഹാമുടി തമ്പുരാനാണത്. നാടിനും ജനങ്ങൾക്കും താൻ കൊടുത്ത വാക്കിനും വിലയായി തന്റെ എല്ലാം സമർപ്പിച്ച അദ്ദേഹത്തെയാണ് നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മാവേലി എന്നും മഹാബലി എന്നും വിളിക്കുന്നത്."

കൊല്ലവർഷം 600-കളുടെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ (പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ) അദ്ദേഹം ഈ മലനാട് ഭരിച്ചിരുന്ന ആ കാലത്ത്, എല്ലാവരും ഒരു കുടുംബമാണ് എന്ന ചിന്തയിൽ പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടും സന്തോഷത്തോടും സമാധാനത്തോടും പട്ടിണി എന്താണെന്ന് അറിയാതെ ജീവിച്ചിരുന്നു. അന്ന് ഇവിടെ ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു.

കൊല്ലവർഷം 661, എ.ഡി. 1485. ആ ദിവസം അതിരാവിലെ മഹാമുടി തമ്പുരാൻ കണ്ട ഒരു സ്വപ്നം അദ്ദേഹത്തെ വല്ലാത്ത ഒരു ഭീതിയിൽ ആഴ്ത്തിയിരുന്നു. അദ്ദേഹം അസ്വസ്ഥനാണ്. വരൂ, നമുക്ക് ആ ദിവസത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാം.

539 വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പുള്ള ആ ദിവസം. മഹാമുടി തമ്പുരാന്റെ കൊട്ടാരം. അസ്വസ്ഥനായി അങ്ങുമിങ്ങും നടക്കുന്ന മഹാമുടി തമ്പുരാന്റെ അടുത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധർമ്മപത്നിയായ മഹാദേവി തമ്പുരാട്ടി എത്തുന്നു.

മഹാദേവി: "സ്വാമി, പതിവിലും അധികം സമയം അങ്ങ് പ്രാർത്ഥനയിൽ മൂழ்கിയിരുന്നു. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞും മുഖത്ത് ഒരു വിഷമം നിഴലാടുന്നുണ്ട്. എന്റെ അടുത്ത് അങ്ങയുടെ മനസ്സിനെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്ന ആ ചിന്തകൾ പങ്കുവെക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെങ്കിൽ പറഞ്ഞുകൂടേ സ്വാമി?" 

മഹാമുടി: "ദേവിയുടെ ഊഹം ശരിയാണ്. നേരം പുലരും മുൻപ് ഞാൻ കണ്ട ഭയാനകമായ ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന എന്റെ മനസ്സിനെ എനിക്ക് പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ശേഷവും മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല."

"ഞാൻ കണ്ട ആ സ്വപ്നത്തിലെ കാഴ്ചകളെ ഓർത്തെടുത്ത് അതിന്റെയൊക്കെ സൂചനകളെ അനുമാനിക്കുവാനാണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സംശയരഹിതമായി ആ സ്വപ്നം സർവ്വശക്തനായ മഹാദേവൻ എനിക്ക് തന്ന ഒരു സൂചനയാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്."

മഹാദേവി: "സ്വാമി, താങ്കൾ കണ്ട സ്വപ്നം എന്താണെന്ന് എന്നോടൊന്ന് വിവരിക്കാമോ?"

മഹാമുടി: "തീർച്ചയായും ദേവി. പരിപാലിക്കേണ്ട ഈ നാടിനെയും പ്രജകളെയും കൊട്ടാരത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, സന്യാസിയായി നാമും ദേവിയും കിഴക്കൻ മലകളിലേക്ക് യാത്രയാകുന്നു. മലയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, മതിൽക്കെട്ടുകളും കുഴികളും കുന്നുകളുമായി ഛिन्नഭിന്നമായ നമ്മുടെ രാജ്യത്തെയാണ് നാം അവിടുന്ന് കാണുന്നത്."

"വലിപ്പ ചെറുപ്പമൊന്നുമില്ലാതെ ഒരു കുടുംബമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഇവിടെ, നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പരസ്പരം കലഹിക്കുന്ന പ്രജകളെയാണ് നാം കാണുന്നത്. 'പരസ്പര വിരോധം വേണ്ട' എന്ന് ഞാൻ അലറിവിളിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ, നിൽക്കുന്ന നിലം പിളർന്ന് പാതാളത്തിലേക്ക് നാം പതിക്കുന്നു! അപ്പോൾ 'സമയമായി' എന്നൊരു അശരീരി കേൾക്കുന്നു."

മഹാദേവി: "ഓ ശിവ ശിവ! എന്താണ് സ്വാമി ഇതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥം? താങ്ങാനുള്ള ശക്തിയോ കേൾക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമോ ഒട്ടും എനിക്കില്ലെങ്കിലും പറയൂ സ്വാമി, എന്താണ് ഇതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥം? എനിക്ക് ഇനിയും അത് അറിയാതിരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല."

"സർവ്വശക്തനായ മഹാദേവാ, എന്റെ സ്വാമി പറയുന്നതൊക്കെ കേൾക്കാനും അതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാനുമുള്ള ശക്തി എനിക്ക് തരണേ!"

മഹാമുടി: "അതെ ദേവി, ഞാനും പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്. സർവ്വവ്യാപിയായ മഹാദേവനോട് എന്റെ ദേവിക്ക് ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കവും വ്യാഖ്യാനവും കേൾക്കുമ്പോൾ മാത്രമല്ല, വരും നാളുകളിൽ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന എന്തിനെയും നേരിടാനുള്ള ശക്തി എന്റെ ദേവിക്ക് തരണേ എന്ന്!"

https://www.youtube.com/watch?v=AdgrWCWNmQo

=================================================================

ആരാണു ഈ മഹാമുടി? - ഭാഗം - 2

മഹാമുടി: "പുറമേ നിന്നുള്ള ആക്രമണമോ ആഭ്യന്തര യുദ്ധമോ എന്തോ ഒന്ന് വൈകാതെ നാം നേരിടേണ്ടി വരും. അങ്ങനെ നാം നമ്മുടെ സിംഹാസനം ഒഴിയേണ്ടി വരും." 

മഹാദേവി: "ഓ ശിവശിവ! മഹാദേവാ... അയ്യോ, അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുതേ സ്വാമി! വേണ്ട, എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട!" 

മഹാമുടി: "ദേവി, എന്താ ഇത്? സ്വയം നിയന്ത്രിക്കൂ. സംഭവിക്കേണ്ടതെല്ലാം തീർച്ചയായും സംഭവിച്ചിരിക്കും. ആർക്കും അവയെ തടയാനോ മാറ്റാനോ കഴിയില്ല ദേവി. നടക്കാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്ക് മാത്രമേ മഹാദേവൻ അവയെക്കുറിച്ച് അറിയാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കി തരൂ. അങ്ങനെയാണ് നാം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വരാനിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ, അത് സുഖമായാലും ദുഃഖമായാലും, സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കണം നാം." 

"ജീവിതം സമയബന്ധിതമാണ് ദേവിക്ക് അറിയാവുന്നതല്ലേ? കാലവും കടലലയും ആർക്കുവേണ്ടിയും കാത്തിരിക്കില്ല എന്ന്." 

മഹാദേവി: "അതെ സ്വാമി, എനിക്കറിയാം. കാലവും കടലലയും ആർക്കുവേണ്ടിയും കാത്തിരിക്കില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയാണ്, ഞാനൊരു ഭാര്യയാണ്, ഞാൻ ഒരു അമ്മയാണ്!" 

മഹാമുടി: "പക്ഷേ അതേസമയത്ത് ദേവി ഒരു രാജ്ഞിയാണ്; ഈ മലനാടിന്റെ മഹാറാണിയാണ്! അത് മറക്കരുത്. അതുകൊണ്ട് നാം എന്ത് ചെയ്താലും അത് എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും എല്ലാവർക്കും ഒരു മാതൃകയായിരിക്കണം. ദേവി, എന്നെ തുടരാൻ അനുവദിക്കൂ." 

"ചിലപ്പോൾ യുദ്ധമോ കലാപമോ അല്ലാത്ത മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു സംഭവം ഉണ്ടാകാം. ആ സംഭവം എന്നെ സിംഹാസനം ഉപേക്ഷിച്ച് സന്യാസം സ്വീകരിക്കാൻ കാരണമായേക്കാം. ആ സംഭവം തന്നെ നമ്മുടെ പ്രജകൾക്കിടയിൽ ചേരിതിരിവ് ഉണ്ടാക്കി തമ്മിലടിക്കാൻ കാരണമായേക്കാം. സ്നേഹത്തിനു പകരം വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും എല്ലാവരിലും ആഴത്തിൽ വേരുറപ്പിക്കാം. അടുത്തടുത്ത തലമുറകളും അതിന് അടിമപ്പെട്ടുപോകാം." 

"വെളുത്ത പൂച്ച താനും കറുത്ത പൂച്ചയ്ക്കുണ്ടായ പന്ത്രണ്ട് പൂച്ചകളിൽ ഒന്നാണ് എന്ന സത്യം മറന്ന്, തന്റെ ഒപ്പം ജീവിക്കുന്ന കറുത്ത പൂച്ചകളുടെ മേൽ യാതൊരു ന്യായീകരണവുമില്ലാത്ത ആധിപത്യ മനോഭാവം വെച്ചുപുലർത്തി തുടങ്ങാം." 

മഹാദേവി: "സ്വാമി, നമ്മുടെ പുത്രൻ മഹാവീരൻ നമ്മുടെ രാജ്യത്തുണ്ടാകില്ലേ? മഹാവീരൻ ആ വിഭജനരേഖയെയും മതിലുകളെയും തകർത്ത് നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ പഴയ സ്ഥിതിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരില്ലേ?" 

മഹാമുടി: "അതിനു ശ്രമിക്കും; പക്ഷേ മഹാവീരന് അതിനു കഴിയില്ല. പാവം മഹാവീരനെക്കൊണ്ട് തന്റെ കുടുംബത്തിലുള്ള അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളെപ്പോലും ഇല്ലാതാക്കാൻ പറ്റില്ല." 

"ഞാൻ എൻറെ സ്വപ്നത്തിൽ എട്ടു വയസ്സുള്ള വീരന്റെ മകനുമായിട്ടാണ് വീരനെ കണ്ടത്. വേറൊരു ദൈവവിശ്വാസത്തിൽ വളരുന്ന കുട്ടി! സ്വന്തം പിതാവിനേക്കാൾ ഗുരുക്കന്മാരെ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു പുത്രൻ! ഭാഗ്യഹീനനായ ഒരു പുത്രൻ അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽ വളരുമ്പോൾ തന്നെ മറ്റൊരു മതബോധനം കേട്ടു വളർന്ന ഒരു ശിശു!" 

"നിർഭാഗ്യവശാൽ തന്റെ പിതാവിന്റെ മരണത്തിന് താനാണ് കാരണം എന്നുപോലും അറിയാതെ, വീരന്റെ മരണത്തിന് കോപ്പുകൂട്ടുന്ന തന്റെ ഗുരുക്കന്മാരെ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ച് അവരുടെ ഒപ്പം നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു ബാലൻ!" 

മഹാദേവി: "ഓ ശിവശിവ! മഹാദേവാ... ഇതുപോലുള്ള വാക്കുകളൊക്കെ കേൾക്കാൻ ഞാൻ എന്ത് പാപമാണ് ചെയ്തത്! അതും എൻറെ സ്വാമിയിൽ നിന്നും, എൻറെ പ്രിയപുത്രനെ പറ്റി! സ്വാമി, എന്തിനാണ് മഹാദേവൻ നമ്മളെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്? അതും നമ്മുടെ അന്ത്യകാലത്ത്!" 

മഹാമുടി: "ഇതെല്ലാം സർവ്വശക്തനായ മഹാദേവന്റെ തീരുമാനമാണ്; പ്രകൃതിനിയമമാണ്. ചെറുപ്രാണിയെ തിന്നുന്ന തവളയും, ആ തവളയെ വിഴുങ്ങുന്ന പാമ്പും, ആ പാമ്പിനെ കൊല്ലുന്ന കീരിയും, ആ കീരിയെ കൊന്നുതിന്നുന്ന മനുഷ്യനും... ഈ പറഞ്ഞവയെയൊക്കെ സൃഷ്ടിച്ചത് തന്നെ ഇതിനൊക്കെ തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ട് അവരൊക്കെ ചെയ്യുന്ന ഇതിനെ എങ്ങനെ പാപം എന്ന് പറയും?" 

"ലോകത്തുള്ള സകല വസ്തുക്കളും വേറൊന്നായി മാറാൻ വേണ്ടിയുള്ളവയാണ്. അങ്ങനെ ദൈവവിശ്വാസം പോലും കാലക്രമേണ വേറൊരു വിശ്വാസത്തിന് വഴിമാറേണ്ടി വരും. എവിടുന്നെങ്കിലും അതിനുള്ള ആൾക്കാർ വരും; ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഓരോന്നും അവർക്ക് അനുകൂലമായി സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ വേറൊരു വിശ്വാസം വരുന്നു. അതാണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്." 

"ദേവി, നമുക്ക് ഇവിടെ ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്നതും നാം ചെയ്യേണ്ടതും ഇത്രമാത്രം: ക്ഷമയോടും ധൈര്യത്തോടും ആത്മാർത്ഥമായി അവസാനം വരെ പൊരുതുക. അന്ത്യം നമ്മുടെ കയ്യിലല്ല, സർവ്വശക്തനായ മഹാദേവന്റെ കൈകളിലാണ്. അത് വിജയമാകാം, വിജയകരമായ മരണമാകാം; രണ്ടിനെയും ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കണം. അതുകൊണ്ട് എൻറെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ദേവി, തളരരുത്; തകർന്നു പോകരുത്. വരൂ, നാം മഹാദേവാലയത്തിൽ പോയി മഹാദേവനോട് നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു വരാം. വരൂ ദേവി." 

മഹാദേവി: "സ്വാമി, എനിക്കിത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല! നമ്മുടെ മകൻ മഹാവീരന്റെ മരണത്തിന് വീരന്റെ മകൻ തന്നെ കാരണമാകുമെന്നാണോ സ്വാമി പറയുന്നത്?" 

മഹാമുടി: "അതാണ് നാം കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. നമ്മുടെ മഹാവീരൻ വേറൊരു ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതപങ്കാളിയോടൊപ്പമാണ് ജീവിക്കേണ്ടി വരിക. വീരന്റെ ഭാര്യയും മകനും അവരുടെ വിശ്വാസമനുസരിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ, വീരൻ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിൽ തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്യും." 

"കാലക്രമേണ വീരൻ അവരുടെ ദൈവത്തെയും വിശ്വാസത്തെയും എപ്പോഴും ആക്ഷേപിക്കുന്ന കാരണത്താൽ അവരുടെയെല്ലാം ഈർഷയ്ക്ക് പാത്രമാവുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം നമ്മുടെ വീരൻ സ്വന്തം മകന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, അബദ്ധത്തിൽ ഒരു സിംഹത്തിന്റെ കൂട് തകർക്കുക വഴി മരണപ്പെടുമെന്നാണ് എനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത് ദേവി. പക്ഷേ നമ്മുടെ വീരനെ മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിയിടുന്ന ആ കൊടുംചതിയെക്കുറിച്ച് വീരന്റെ ഭാര്യയ്ക്കോ മകനോ യാതൊരു അറിവും ഉണ്ടാകില്ല; അവർ നിരപരാധികളായിരിക്കും ദേവി." 

മഹാദേവി: "എന്തിനാണ് സ്വാമി ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത്?" 

മഹാമുടി: "ഈ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചു വീഴുന്ന എല്ലാവരും ഒരു ദിവസം മരിച്ചേ മതിയാകൂ ദേവി. മരണത്തെ ശപിച്ചിട്ട് കാര്യമുണ്ടോ? മരണം വാസ്തവത്തിൽ നമ്മെ ശിവലോകത്തേക്ക് എത്തിക്കാൻ വേണ്ടി നമ്മെ തേടിവരുന്ന രഥമാണ് ദേവി. അതുകൊണ്ടാണ് മരണരഥം നമ്മെ തേടിയെത്തുന്ന ആ സമയം വരെയും അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു സൂചനയും നമുക്ക് ലഭിക്കാതിരിക്കുന്നത്." 

"നാം ഇതെല്ലാം ദേവിയോട് പറയാൻ കാരണം, ദേവിക്ക് ഇതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള സഹനശക്തിയും സഹിഷ്ണുതയും ഉണ്ടല്ലോ എന്ന ചിന്തയിലാണ്. ദേവി അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ?" 

മഹാദേവി: "അതെ സ്വാമി, എനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. സ്വാമി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്കിനി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന എന്തിനെയും സധൈര്യം നേരിടാൻ കഴിയും." 

മഹാമുടി: "അങ്ങനെയെങ്കിൽ വരൂ ദേവി, നമുക്ക് മഹാദേവാലയത്തിൽ ചെന്ന് മഹാദേവനെ തൊഴുതു വരാം."

https://www.youtube.com/watch?v=e91aWX7EPJw&t=13s

===================================================================

ആരാണു ഈ മഹാമുടി? - ഭാഗം - 3

വീണ്ടും നന്ദി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. മഹാമുടി മഹാദേവിയുമായി താൻ കണ്ട സ്വപ്നത്തെപ്പറ്റി വിവരിച്ച ആ സംഭവം കഴിഞ്ഞ് ചില മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരു ദിവസം മഹാമുടി തന്റെ സേനാപതിയായ കണ്ണപ്പനുമായി വളരെ ഗൗരവമേറിയ ചർച്ചയിലാണ്. വരൂ, നമുക്കും അത് കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യാം.

മഹാമുടി: "അങ്ങനെ കണ്ണപ്പന് ആ സന്യാസിയെ പേടിയാണ്, അല്ലേ? കണ്ണപ്പന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ആട്ടിൻ തോലിട്ട ചെന്നായാണോ ആ സന്യാസി? എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല, വല്ലാത്ത ആശങ്കയിലാണ് ഞാൻ. നമ്മുടെ മഹാദേവാലയത്തിൽ ശിവലിംഗ പ്രതിഷ്ഠ നടത്താൻ കൈലാസത്തിൽ നിന്നും എടുത്ത് മാനസരോവറിൽ നീരാട്ട് നടത്തിയ ശിവലിംഗം ഒറ്റയ്ക്ക് തലയിലേറ്റി കൊണ്ടുവന്ന കണ്ണപ്പനാണോ എന്റെ മുമ്പിൽ വന്ന് ഏതോ ഒരു സന്യാസി വരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് പേടിച്ചു വിറയ്ക്കുന്നത്?"

കണ്ണപ്പൻ: "പ്രഭോ, എന്റെ വാക്കുകളിൽ പേടിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളോ സൂചനകളോ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്നോട് പൊറുക്കണം. വിഷപ്പാമ്പ് ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ജീവി ആണെങ്കിലും, അതിനുള്ളിലുള്ള കൊടുംവിഷം ഒരു ആനയെപ്പോലും കൊല്ലാൻ ശക്തിയുള്ളതാണ്. അതുപോലെയാണ് ഈ സന്യാസിയും. അയാൾ കാൽപതിച്ച ഇടങ്ങളിലെല്ലാം അവിടുത്തെ രാജാക്കന്മാർക്ക് അധികാരം നഷ്ടമാകുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഒരു അപേക്ഷയാണ്, തിരുമനസ്സ് അയാൾ കൊലപ്പെടാൻ അനുവാദം എനിക്ക് നൽകണം! അല്ലെങ്കിൽ അയാളെ നമ്മുടെ പവിത്രമായ മണ്ണിൽ കാലുകുത്താൻ അനുവദിക്കരുത്. സൂക്ഷിച്ചാൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട എന്നാണല്ലോ നമ്മുടെ മുൻഗാമികൾ നമ്മളോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്."

മഹാമുടി: "മഹാദേവന്റെ തീരുമാനം നാം ആ സന്യാസിയെ കാണണം എന്നാണെങ്കിൽ, ആ കൂടിക്കാഴ്ച ആർക്കും ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞ് ആ സന്യാസിയെ കൊല്ലുക, അതൊന്നും പാടില്ല. എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നതും ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നാണെന്നാണ്. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും മരണം എങ്ങനെ ഒഴിച്ചുകൂടാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നാണോ, അതുപോലെ എന്റെ കിരീടവും ചെങ്കോലും കൈവശപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾക്ക് തീർച്ചയായും ഞാൻ അത് കൊടുക്കുക തന്നെ വേണം. പിന്നെ, എങ്ങനെ, എന്തൊക്കെ തന്ത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് ഈ സന്യാസി അധികാരം കവർന്നെടുക്കുന്നതും അത് നിലനിർത്തുന്നതും?"

 

കണ്ണപ്പൻ: "ആ തന്ത്രം നമുക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത, നാം ഒരിക്കലും പ്രയോഗിക്കാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത ഒന്നാണ്. കലങ്ങിയ വെള്ളത്തിൽ മീൻ പിടിക്കുന്നത് പോലുള്ള ഒന്ന്! അദ്ദേഹം എവിടെ പോയാലും അവിടം തന്റേതാക്കും. പെട്ടെന്ന് മുളപൊട്ടി പടരുന്ന വിഷവിത്തുകളാണ് അദ്ദേഹം എല്ലായിടത്തും വിതയ്ക്കുന്നത്. നാമൊക്കെ ജനങ്ങളെ അവരുടെ കഴിവുകൾക്ക് അനുസരിച്ചാണല്ലോ വേർതിരിക്കുന്നത്, എല്ലാവരെയും എല്ലാ അറിവും കഴിവും നേടാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുമല്ലോ."

"അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഈ ഭൂമിയിൽ ഇടയക്കുടിയിൽ ജനിച്ച ഒരു കുട്ടി അമ്പല ആരാധനാവിധികൾ പഠിച്ച് വഴിപാടുകൾ നടത്തുന്ന പൂജാരിയാകുന്നത്! അങ്ങനെയാണല്ലോ തിരുമേനി, ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ മകനായി ജനിച്ച ഞാൻ അങ്ങയുടെ സേനാപതിയായത്! പക്ഷേ, അവരുടെ രീതിയും വിശ്വാസവും അനുസരിച്ച് ഇടയന്മാരുടെ മക്കൾ ഇടയരായി തന്നെ ജീവിച്ചു മരിക്കണം. അത് മാറില്ല, മാറ്റാൻ പാടില്ല എന്നാണ്. എത്ര ക്രൂരമാണ് ഇത്! വളരുന്ന തലമുറയുടെ അറിവും കഴിവും താല്പര്യവും കണക്കിലെടുക്കാതെ ഇങ്ങനെ മുദ്രകുത്തി അവരുടെ ഭാവിയെയും നാടിന്റെ പുരോഗതിയെയും നശിപ്പിക്കുന്നത്? അതുകൊണ്ട് ഈ ഗുരുകുമണനെ തടയാതിരുന്നാൽ, അദ്ദേഹം കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു പിടിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള വേറൊരു ആചാരത്തെ ഇവിടെ സ്ഥാപിച്ച് നമ്മുടെ നാടിന്റെ കഴിവിനെയും യോജിപ്പിനെയും അഭിവൃദ്ധിയെയും നശിപ്പിച്ചു കളയും."

മഹാമുടി: "എങ്ങനെയാണ് വടക്കും കിഴക്കുമുള്ള രാജാക്കന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ നേരിട്ടത്? അവിടെയൊക്കെ ഗുരുകുമണന് വിജയിക്കാൻ സാധിച്ചോ?"

കണ്ണപ്പൻ: "ഗുരുകുമണനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആൾക്കാരും ഒരുപാട് വടക്കുനിന്നാണ് വരുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ് ചതിയന്മാരായ സഹോദരങ്ങളുടെ സഹായം കൊണ്ട് ശക്തന്മാരായ രാവണനെയും വാലിയെയും തോൽപ്പിക്കുകയും വധിക്കുകയും ചെയ്ത രാമലക്ഷ്മണന്മാരുടെ ദേശങ്ങളിൽ നിന്നും, അടുത്തുള്ള ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് അവർ വരുന്നത്. അവരുടെ ആരാധനാമൂർത്തികൾ രാമനെപ്പോലുള്ള അവരുടെ മുൻകാല രാജാക്കന്മാരാണ് താനും."

"നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ ചോളന്മാരെ അവർ കീഴ്പ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ചോള-പാണ്ഡ്യന്മാരുടെ അടുത്ത് അവർക്ക് ഉദ്ദേശിച്ച അത്രയും വിജയം വരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ കിഴക്കൻ മല കടന്നപ്പോൾ അവർക്ക് എല്ലാം കൊണ്ടും അനുകൂലമായ സാഹചര്യമായിരുന്നു. വടക്കുള്ള രാജാക്കന്മാർ പലരും അവർക്ക് അടിയറവ് പറയുകയും, എതിർത്ത ചിലർ വിദേശീയ മതമായ ഇസ്ലാം വിശ്വാസം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗുരുകുമണനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആൾക്കാരും കിഴക്കൻ മലകൾക്കും കടലിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഭാഗം അവരുടെ മുൻഗാമിയായ പരശുരാമൻ മഴുവെറിഞ്ഞ് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് വീണ്ടെടുത്തതാണെന്നും, അതുകൊണ്ട് അവരാണ് ഈ ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശികൾ എന്നുമാണ് പറയുന്നത്. പ്രഭോ, ഇതിൽ എന്തെങ്കിലും കഴമ്പുണ്ടോ?"

മഹാമുടി: "അസംബന്ധം! മണ്ടത്തരം മാത്രമാണത്. അവർക്ക് അത്യാഗ്രഹമാണ്, അവരുടെ ആഗ്രഹത്തിന് അതിരില്ല. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ദുരാഗ്രഹികളായ അവരുടെ മുൻഗാമികൾ നമ്മുടെ മുൻഗാമികളെ വടക്കുനിന്നും തെക്കോട്ട് ഓടിച്ചുവിട്ടവരാണ്. ഇപ്പോൾ അവരുടെ പിൻതലമുറക്കാരായ ഇവരുടെ ഊഴമാണ്, അതാണ് ഇവിടുന്നും നമ്മെ ഓടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. വാസ്തവത്തിൽ പണ്ടത്തെ ഗ്രീക്കുകാരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന 'പിതിയകളെ' (Pythia) പോലെയാണ് ഇവർ. പിതിയകൾ തങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച് അങ്ങനെ എല്ലാവരോടും പെരുമാറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാലക്രമേണ ജനങ്ങൾ പിതിയകളെ പേടിക്കാനും ദൈവത്തെ മറക്കാനും തുടങ്ങി. അങ്ങനെ പിതിയകളാണ് ഗ്രീക്കുകാരുടെ വിശ്വാസത്തെയും മതത്തെയും ഇല്ലാതാക്കിയത്."

"യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവരാണ് നമ്മുടെ മതത്തിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളുടെ 'പിതിയകൾ'. മൂപ്പുമുറ വെച്ച് നോക്കിയാൽ ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ കൊന്നൊഴിക്കാനും ഇല്ലാതാക്കാനും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരാണ് ഇവരെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. പിന്നെ, പരശുരാമൻ ഒരു മഹത്തായ സന്യാസിയാണ്. ഭരിക്കാൻ അറിയാത്ത, കഴിവില്ലാത്ത, സുഖലോലുപരായ രാജാക്കന്മാരെയും അവരുടെ ആൺസന്തതികളെയും കൊല്ലാൻ മടിയില്ലാത്ത സന്യാസി! അതേസമയം മറ്റെല്ലാവരോടും സ്നേഹമുള്ള മുനിവരൻ! മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി ജീവിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്ന, പൂണൂൽ മാറിൽ അണിയാത്ത സന്യാസി!"

"300 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മധ്വാചാര്യരാണ് ഈ പൂണൂൽ സമ്പ്രദായം കൊണ്ടുവന്നത്. പക്ഷേ, ദൈവത്തെ സേവിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും മാത്രം ചെയ്യാൻ വേണ്ടിയാണ് അങ്ങനെ ഒരു രീതി അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്നത്. തീർച്ചയായും അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചു കാണില്ല, മടിയും സുഖലോലുപതയോടും താല്പര്യമുള്ള തന്റെ ശിഷ്യസന്തതികളും പിൻഗാമികളും ആ പൂണൂൽ ഉപയോഗിച്ച് നിഷ്കളങ്കരായ പാവം ജനങ്ങളെ വരുംകാലങ്ങളിൽ ഉപദ്രവിക്കുകയും ചൂഷണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമെന്നും, അതിനുവേണ്ടി വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പോലും മാറ്റങ്ങളും തിരുത്തങ്ങളും വരുത്തുമെന്നും അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു കാണില്ല. ഇവിടെ നമുക്ക് ഈ ദുർവിധിയെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ദുഃഖിക്കാനേ പറ്റൂ. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് മുസിരിസ് തുറമുഖത്തെ കടൽ വിഴുങ്ങി നശിപ്പിച്ചത് കണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ കണ്ണുനീർ വാർത്തു കഴിയുകയല്ലാതെ വേറൊന്നും ചെയ്യാനില്ല."

കണ്ണപ്പൻ: "തിരുമനസ്സിന് ഈ അപകടകാരികളായ ആൾക്കാരെക്കുറിച്ച് ഇത്രയൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് ചോള-പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാർ ചെയ്തതുപോലെ ചെയ്ത് ഇവരെ ഇവിടെ കയറ്റാതിരുന്നുകൂടാ?"

മഹാമുടി: "മഹാദേവൻ അത് ചെയ്യാൻ എന്നെ തെരഞ്ഞെടുത്തിട്ടില്ല. 400 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് രാജരാജചോളനെക്കൊണ്ട് പെരിയ കോവിൽ പണിയിപ്പിച്ചത് മഹാദേവനാണ്. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ നൂറുകണക്കിന് ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ഗോപുരങ്ങളോടുകൂടിയ ശിവാലയങ്ങൾ പണിയാൻ ചോള-പാണ്ഡ്യന്മാരെ അനുഗ്രഹിച്ചതും മഹാദേവനാണ്. മഹാദേവനാൽ ആ ദൗത്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പുണ്യാത്മാക്കളാണ് അവർ. മറ്റു ദൈവവിശ്വാസങ്ങളൊന്നും അവിടെ വളരാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത പുണ്യഭൂമിയാണ് അവയൊക്കെ. ഇതുപോലെ ഇനിയും നൂറ്റാണ്ടുകൾ നിലനിന്ന് നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെയും പാരമ്പര്യത്തെയും വിശ്വാസത്തെയും മറ്റു മതസ്ഥരെയും ലോകജനതയെയും അറിയിക്കാൻ കഴിവുള്ളവർ!"

"നമ്മുടെ മുൻഗാമികൾ എങ്ങനെ അഖിലാണ്ഡങ്ങളെ ചലിപ്പിക്കുന്ന നടരാജ തിരുനടനത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്ന അതിശയിപ്പിക്കുന്ന സത്യം ലോകരെ അറിയിക്കുന്നവയാണവ. വരുംകാലങ്ങളിൽ ലോകരാജ്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിവുള്ള പടിഞ്ഞാറൻ ജനത പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ച് എന്തൊക്കെ കണ്ടെത്തി പറഞ്ഞാലും, അതും അതിനപ്പുറവുമുള്ള പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങൾ നമ്മുടെ തിരുമൂലമുനി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ള യാഥാർഥ്യവും ലോകം അറിയാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. പക്ഷേ കണ്ണപ്പൻ, നിരാശപ്പെടേണ്ട. ചോള-പാണ്ഡ്യ രാജാക്കന്മാർ പണിതതുപോലെ വലിയ ഗോപുരങ്ങളില്ലെങ്കിലും, ആയിരക്കണക്കിന് ശിവാലയങ്ങൾ നമ്മുടെ മലനാട്ടിലുമുണ്ട്. അവയൊക്കെ ഗുരുകുമണനും അയാളുടെ ആൾക്കാരും അവരുടെ ആരാധനാലയങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ അവരെല്ലാം നൂറ്റാണ്ടുകൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും."

"അതുകൊണ്ട് ധൈര്യം കൈവിടാതെ നാം അവരെ നേരിടാം. ഇടുങ്ങിയ മനസ്സുള്ളവരെ ദുരന്തങ്ങൾ വേഗത്തിൽ തകർക്കും, എന്നാൽ വിശാലമായ മനസ്സുള്ളവരെ ഒരു ദുരന്തത്തിനും തോൽപ്പിക്കാനാകില്ല."

കണ്ണപ്പൻ: "എല്ലാം തിരുമനസ്സിന്റെ കല്പന പോലെ. പിന്നെ തിരുമേനിക്ക് ഒരു സന്തോഷവാർത്തയും നൽകാനുണ്ട്. ഇന്നലെ നമ്മുടെ മഹാവീര രാജകുമാരൻ ഒരു മുനികുമാരിയെ മദമിളകിയ ആനയിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചു. ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടലിൽ തന്നെ രണ്ടുപേരും സ്നേഹവലയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. വരുന്ന വഴിയിൽ എന്നാലാകും വിധം മഹാവീരകുമാരനെ ആ മുനികുമാരിയെ ജീവിതസഖിയാക്കാനുള്ള ചിന്തയിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ നടന്നില്ല. ഈ കാര്യത്തിൽ ഇനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് തിരുമനസ്സേ?"

മഹാമുടി: "മഹാവീരകുമാരൻ ആ മുനികുമാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചുവെങ്കിൽ നാം അതിന് എതിരുനിൽക്കേണ്ട കണ്ണപ്പാ. ആ മുനികുമാരിയെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിഞ്ഞുവരൂ. നാം ഇതുവരെ സംസാരിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും, കുമാരന്റെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള എല്ലാത്തിന്റെയും ഒരു സൂചന മഹാദേവൻ എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ നൽകിയിരുന്നു. കഠിനമായ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ നേരിടേണ്ട സമയം അടുത്തുവരുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. കണ്ണപ്പാ, നമ്മുടെ ഓരോ വിനാഴികയും സർവ്വശക്തനായ മഹാദേവൻ നിശ്ചയിച്ചതാണ്. അതുകൊണ്ട് നടക്കാനിരിക്കുന്ന എന്തിനെയും നേരിടാനുള്ള ഒരു മനക്കരുത്ത് കണ്ണപ്പൻ നേടിയെടുക്കണം. നടക്കാനിരിക്കുന്നതെല്ലാം മഹാദേവഇച്ഛയും നടക്കേണ്ടവയുമാണ് എന്ന ചിന്തയോടെ എല്ലാത്തിനെയും ഉൾക്കൊള്ളണം."

കണ്ണപ്പൻ: "എല്ലാം തിരുമേനി അരുളുന്നതുപോലെ. തിരുമനസ്സ് എനിക്ക് വിട നൽകിയാലും. മഹാമുടി തമ്പുരാൻ നീണാൾ വാഴട്ടെ!"

മഹാമുടി: "പോയി വരൂ കണ്ണപ്പാ, മഹാദേവന്റെ അരുളും ആശീർവാദവും കണ്ണപ്പന് എപ്പോഴും ലഭിക്കുമാറാകട്ടെ!"

https://www.youtube.com/watch?v=9_2EjjLbKdU

==========================================================

ആരാണു ഈ മഹാമുടി? - ഭാഗം - 4

ആരാണ് ഈ മഹാമുടി? 'മഹാമുടി ദി ഗ്രേറ്റ്' എന്ന ഈ നാടകത്തിലെ ആദ്യ ആക്ടിൽ, മഹാമുടി തൻറെ ജീവിതസഖിയായ മഹാദേവിയുടെ അടുത്ത് താൻ കണ്ട സ്വപ്നത്തിലൂടെ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന സന്തോഷകരമല്ലാത്ത നാളുകളെക്കുറിച്ചും അതിനെയൊക്കെ നേരിടേണ്ട ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചും പറയുന്നു.

ആക്ട് 2-ൽ മഹാമുടിയും അദ്ദേഹത്തിൻറെ സേനാപതിയായ കണ്ണപ്പനുമായിട്ടുള്ള സംഭാഷണത്തിലൂടെ അവരുടെ അടുത്തെത്തിയ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് സൂചന ലഭിക്കുന്നു. മുക്കാലത്തെക്കുറിച്ചും അവിടെ നടക്കുന്നതെല്ലാം മഹാദേവ ഇച്ഛയാണെന്നും അതിലൂടെ കടന്നുപോകുകയല്ലാതെ മറ്റു മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ലെന്നും മഹാമുടി പറയുന്നതും നാം കേട്ടു.

ഇനി ഈ മൂന്നാം ആക്ടിൽ മഹാമുടിക്കും മലനാട്ടിനും യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചത് എന്താണെന്ന് അറിയാം. വരൂ...

(നന്ദി വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു)

നന്ദി: "പല മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഇതിനിടെ ആരും ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പല സംഭവങ്ങളും നടന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിന്റെയൊക്കെ ഫലമായി മഹാമുടി തമ്പുരാനും മഹാദേവിയും തങ്ങളുടെ കൊട്ടാരവും രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ച് സന്യാസ ജീവിതത്തിനായി വനവാസത്തിന് പോകാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. ഇരുവരും സന്യാസ വേഷത്തിലാണ്. അവരുടെ അടുത്ത് അടുത്തിടെ വിവാഹിതനായ മഹാവീരനും അദ്ദേഹത്തിൻറെ പത്നി ഗംഗാദേവിയും നിൽക്കുന്നു. കൂടാതെ കണ്ണപ്പനും, മലനാട്ടിൽ ഒരിക്കലും കാലുകുത്താൻ അനുവദിക്കരുത് എന്ന് കണ്ണപ്പൻ വാദിച്ച ഗുരുകുമണനും ഉണ്ട്. മഹാമുടി അവിടെ കൂടിയിട്ടുള്ള സകലരോടും യാത്ര പറയുകയാണ്."

(മഹാമുടി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു)

മഹാമുടി: "സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയാവുന്ന എൻറെ പ്രജകളെ വിട്ടുപിരിയാൻ സമയമായി. ഒപ്പം എൻറെ ഈ പുണ്യഭൂമിയായ മലനാടിനെയും, എൻറെ പ്രിയപ്പെട്ട പുത്രൻ മഹാവീരനെയും അവൻറെ പത്നിയെയും... പക്ഷേ എനിക്ക് ഇതിൽ സങ്കടമോ നിരാശയോ ഒന്നുമില്ല. നിങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും നന്മയ്ക്കും സുരക്ഷയ്ക്കും വേണ്ടി പടിഞ്ഞാറൻ വനമേഖലയിലുള്ള ഗുഹയിൽ സദാ നമശ്ശിവായ മന്ത്രം ഓതി പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകി ജീവിക്കാനാണല്ലോ ഞാൻ പോകുന്നത്. സന്തോഷമേയുള്ളൂ."

"ഞാൻ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചതുപോലെ എൻറെ വാക്ക് പാലിച്ചു. ഗുരുകുമണാ, ഇനി താങ്കളും താങ്കൾ എനിക്ക് തന്ന ഉറപ്പ് പാലിക്കണം. പാലിക്കില്ലേ ഗുരു?"

ഗുരുകുമണൻ: "പ്രഭോ, വിഷമം വേണ്ട. അടുത്തവർഷം ഇതേ ദിവസം താങ്കൾ താങ്കളുടെ പ്രജകളെ കാണാൻ തിരിച്ചു വരുമല്ലോ, അപ്പോൾ ഞാനും എൻറെ അനുയായികളും ഇവിടെ വരുത്തിയിരിക്കുന്ന മാറ്റത്തെ താങ്കൾക്ക് നേരിൽ കണ്ട് ബോധ്യപ്പെടാം. ജനങ്ങൾക്ക് അവരവരുടെ അറിവിനും കഴിവിനും അനുസരിച്ചുള്ള ജോലികളായിരിക്കും നൽകപ്പെടുക. എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ആഗമവിധി അനുസരിച്ചുള്ള പൂജാദികാര്യങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കപ്പെടും. ഒരു ജീവിയും ദൈവപ്രീതിക്കായി ബലി അർപ്പിക്കപ്പെടില്ല."

"യാചകരും മടിയന്മാരും ക്ഷേത്രപരിസരത്തുനിന്ന് ഓടിക്കപ്പെടും. പകരം വേദ-പുരാണ പാരായണങ്ങൾക്കും പഠനങ്ങൾക്കും മാത്രമായിരിക്കും ക്ഷേത്രപരിസരം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുക. ദൈവാനുഗ്രഹം ലഭിച്ച കുട്ടികൾ മാത്രമേ അവയൊക്കെ പഠിക്കാനും പാരായണം ചെയ്യാനും അനുവദിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ. ചെയ്യുന്നതെല്ലാം പ്രപഞ്ചനന്മയ്ക്കും ദൈവവിധിക്കും അനുസരിച്ച് മാത്രമേ ആകുകയുള്ളൂ. ഈ മലനാട് പ്രകൃതി, കാലാവസ്ഥ, പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാടായി നാം മാറ്റിയിരിക്കും."

"മഹാമുടി തമ്പുരാൻ മലനാടിനും മലനാട്ട് ജനതയ്ക്കും വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ഞാനും എൻറെ ശിഷ്യന്മാരും അത് പ്രാവർത്തികമാക്കുന്ന തീവ്രയജ്ഞത്തിലായിരിക്കും. എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്, ഈ ഭൂലോകം സംരക്ഷിച്ച് പരിപാലിക്കുന്ന പെരുമാളിന്റെ കരുണയും കാരുണ്യവും കൊണ്ട് ഞാനും എന്റെ ശിഷ്യന്മാരും ഈ നാടിനെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാടായി മാറ്റിയിരിക്കും, സംശയമേ വേണ്ട."

മഹാമുടി: "ഞങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ കുടികൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലും ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സകല വസ്തുക്കളിലും ആനന്ദനൃത്തമാടി സകലതിനെയും ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാദേവനിൽ വിശ്വസിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങൾ. തേവാരവും തിരുവാചകവും ചൊല്ലി, നമശ്ശിവായ മന്ത്രം ജപിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർ! എല്ലാം ഒന്നാണ് എന്ന് അദ്വൈത സിദ്ധാന്തത്തിൽ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങൾ."

"പക്ഷേ നിങ്ങളോ, ഈ ഏകത്തെ രണ്ടാക്കി ദ്വൈത സിദ്ധാന്തത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് ജീവാത്മാവിനെയും പരമാത്മാവിനെയും രണ്ടാക്കി കാണുന്നവരാണ്. പവിത്രത നേടിയ ജീവാത്മാവിന് മാത്രമേ പരമാത്മാവിനെ ലഭിക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ എന്നും, അത് നിങ്ങളുടെ പെരുമാളിന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും പിറവിയെടുത്ത ഒരു വിഭാഗം മനുഷ്യർക്ക് മാത്രമേ സാധിക്കൂ എന്നും പറഞ്ഞ് മനുഷ്യരെ വിഭജിക്കുന്നു. ഇത് ഞങ്ങൾക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റാത്തതും ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന് എതിരുമാണ്."

"അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഈ വിശ്വാസത്തെ ഞങ്ങളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. അദ്വൈതികളായ ശൈവ വിശ്വാസികളെ ദ്വൈതികളായ വൈഷ്ണവ വിശ്വാസികളാക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. അവരവരുടെ വിശ്വാസത്തിൽ അവരവരെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കണം."

ഗുരുകുമണൻ: "പ്രഭോ, അങ്ങ് ഞങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഗുരു മധ്വാചാര്യർ നിങ്ങളുടെ ഗുരുവായ ശങ്കരാചാര്യരെ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. നിങ്ങളും ഞങ്ങളും ദൈവവിശ്വാസം എന്ന ഒരു വൃക്ഷത്തെപ്പറ്റിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ വാദം വിശ്വാസമായ മരവും വിശ്വാസികളായ വേരുകളും ഒന്നുതന്നെയാണ് എന്നാണ്. ഞങ്ങളുടെ വാദം, ദുർബലമായ വേരുകൾ ആ മരത്തെ താങ്ങിനിർത്തുകയില്ല; അതിനെ ബലപ്പെടുത്താൻ നല്ല വളക്കൂറുള്ള മണ്ണ് ആവശ്യമുണ്ട് എന്നതാണ്. മണ്ണിനെ വളക്കൂറുള്ളതാക്കി നല്ല ബലമുള്ള വേരുകളിലൂടെ ആ മരത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം."

മഹാമുടി: "ഞങ്ങൾ നാനാത്വത്തിൽ ഏകത്വം നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഏകത്വത്തിൽ നാനാത്വം നോക്കുന്നു. കാലം ചെല്ലുമ്പോൾ നാനാത്വം ശക്തിപ്പെടുമായിരിക്കാം, ഭൂരിഭാഗം വേരുകളും നഷ്ടപ്പെട്ട് വിശ്വാസം എന്ന ഈ മരം അപ്പോൾ കടപുഴകി വീഴാനും സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിങ്ങളുടെ ഈ പ്രവർത്തിയിൽ ഞാൻ അപകടം മണക്കുന്നുണ്ട്."

"നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യന്മാരും നല്ല ഉദ്ദേശത്തോടുകൂടി ഇവയൊക്കെ ഇപ്പോൾ ചെയ്താലും, ലഭിക്കുന്ന സുഖലോലുപതകൾ വരും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ അടുത്ത തലമുറകളുടെ മനസ്സിൽ വിഷം നിറച്ചേക്കാം. അങ്ങനെ അവർ മറ്റുള്ളവരെ മാറ്റിനിർത്താനും ചൂഷണം ചെയ്യാനും സാധ്യതയുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ മഹാദേവനെ മാറ്റി അവിടെ നിങ്ങളുടെ പെരുമാളെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചേക്കാം. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ ശൈവവിശ്വാസമേ ഇല്ലാതാകാം! അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ മതഗ്രന്ഥങ്ങളെയും പുരാണങ്ങളെയും മാറ്റിയെഴുതുകയും തിരുത്തുകയും പുതിയതായി രചിക്കുകയും ചെയ്യാം. ചിലപ്പോൾ നിലവിലുള്ള പലതിനെയും നശിപ്പിച്ച് ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങളെയും ദൈവചിന്ത ഇല്ലാത്തവരാക്കി മാറ്റുക വരെ ചെയ്യാം."

"അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തതുമായ എല്ലാം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക തന്നെ വേണം, മറന്നുപോകരുത്."

ഗുരുകുമണൻ: "എൻറെ പിൻഗാമികൾ സമൂഹം പടർന്നു പന്തലിച്ച് വളരാൻ ഉതകുന്ന നെടുംതൂണുകളാകുമെന്നല്ലാതെ, അതിനെ നശിപ്പിക്കുന്ന ചിതലോ പുഴുക്കലോ ആകില്ല ഒരിക്കലും പ്രഭോ, ഞാൻ ഉറപ്പുതരുന്നു. ഞാൻ അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ള എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകാം. പ്രഭോ, പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിക്കാനായി ഈ മലനാടിനെ ദാനമായി നൽകി ഇത്ര വലിയ ത്യാഗം ചെയ്യുന്ന താങ്കൾക്കും ദേവിക്കും എപ്പോഴും പെരുമാളിന്റെ അനുഗ്രഹം ഉണ്ടാകുക തന്നെ ചെയ്യും."

മഹാമുടി: "നന്ദി, മഹാദേവൻ നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. പ്രിയപുത്ര മഹാവീരാ, ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓർമ്മയിലുണ്ടാകണം. നമ്മുടെ ജനങ്ങളെയും ഗുരുകുമണന്റെ ആളുകളെയും വേർതിരിവില്ലാതെ ഒരുപോലെ വേണം പരിപാലിക്കാൻ. നിന്റെ ജീവിതസഖിയെ ഞാൻ നിന്റെ മാതാവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് പോലെ സ്നേഹിക്കണം. എല്ലാവർഷവും ഇതേ നാളിൽ എന്റെ ഈ മലനാടിന്റെ സമൃദ്ധിയും മലനാട്ടു മക്കളുടെ സന്തോഷവും ഐശ്വര്യമുള്ള ജീവിതവും നേരിട്ട് കാണാൻ ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നതായിരിക്കും."

മഹാവീരൻ: "അകാലത്തിലുള്ള വഞ്ചനാപരമായ അങ്ങയുടെ രാജത്വം കളയൽ കാണുകയും, അനവസരത്തിലുള്ള എൻറെ രാജത്വം മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഏൽക്കേണ്ടിയും വന്ന്, ഈ ലോകത്ത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും നിർഭാഗ്യവാനായ ഒരേയൊരു പുത്രൻ ഞാനായിരിക്കും. എനിക്ക് അങ്ങയുടെ കല്പന അനുസരിക്കാതിരിക്കാൻ നിവർത്തിയില്ലല്ലോ. പക്ഷേ വരും നാളുകളിൽ നേരിടേണ്ടിവരാനിരിക്കുന്ന പുതിയ പല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം കാണാൻ സാധിക്കുമോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്. എങ്ങനെയാണ് വ്യത്യസ്തമായ പല വിശ്വാസങ്ങളും ദൈവാരാധനയും കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ജനങ്ങളെ പരിപാലിക്കുക?"

മഹാമുടി: "എൻറെ പ്രിയ പുത്രൻ നിരാശപ്പെടരുത്. ധൈര്യം കൈവിടാതെ കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ നേരിടുക തന്നെ വേണം. നമ്മുടെ മഹാദേവൻ ഈ ദൗത്യം മഹാവീരനെ ഏൽപ്പിച്ചത്, മഹാവീരൻ അതിന് യോജിച്ച വ്യക്തി തന്നെയായതുകൊണ്ടാണ്. മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ കണ്ണപ്പൻ എപ്പോഴും മഹാവീരനെ സഹായിക്കാൻ ഒപ്പമുണ്ടാകും. കണ്ണപ്പാ, ഞാൻ പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കണ്ണപ്പന്റെ ഓർമ്മയിലുണ്ടാകണം. എന്നെ എങ്ങനെയാണോ സഹായിച്ചത്, അതുപോലെ മഹാവീരനെയും എപ്പോഴും സഹായിക്കണം."

കണ്ണപ്പൻ: "അങ്ങയുടെ കല്പന പോലെ പ്രഭോ."

മഹാമുടി: "പ്രിയ ഗംഗാദേവി, നാം പറഞ്ഞതെല്ലാം മനസ്സിലുണ്ടാകണം. ഇപ്പോൾ പ്രിയ മരുമകൾ ഗംഗാദേവി മഹാവീരന്റെ ജീവിതസഖി മാത്രമല്ല, ഈ മലനാടിന്റെ മഹാറാണിയും കൂടിയാണ്, അത് മറന്നുപോകരുത്. അതുകൊണ്ട് ഭാവിയിൽ എന്ത് പറയുമ്പോഴും ചെയ്യുമ്പോഴും ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലുണ്ടാകണം. തന്റെ ജീവിതസഖിക്ക് തന്നിൽ പാതി നൽകിയ മഹാദേവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങൾ. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഭാര്യമാർ ഉത്തമപകുതിയാകുന്നത്. ഗംഗാദേവി, ശിവഭഗവാന് ശക്തി പോലെ മഹാവീരന്റെ ശക്തിയാണ്; അത് എപ്പോഴും ഓർക്കണം."

ഗംഗാദേവി: "അങ്ങയുടെ കല്പന പോലെ പ്രഭോ. പെരുമാളിന്റെ ഭക്തിമാർഗ്ഗത്തിൽ ജനിച്ചു വളർന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് എൻറെ സ്ഥാനം അറിയാം. ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്മീദേവി അനന്തശയനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന വിഷ്ണുഭഗവാന്റെ കാൽക്കലിരുന്ന് വിഷ്ണുഭഗവാനെ പരിചരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എപ്പോഴും എൻറെ സ്വാമിയുടെ അടിമയായിരിക്കും. എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ, നാടിന്റെ റാണി എന്നീ രണ്ടു സ്ഥാനങ്ങളുടെയും പവിത്രത കാത്തുസൂക്ഷിക്കും."

മഹാമുടി: "പ്രിയപുത്രീ, അടിമ എന്ന വാക്ക് വേണ്ട. എന്നും മഹാവീരന്റെ ഉത്തമപാതിയാണ്, അങ്ങനെ തന്നെ വേണം. എൻറെ ഉത്തമപാതിയായ ദേവി എന്റെ ഒപ്പം വരുന്നത് എൻറെ അടിമയായല്ല, എൻറെ ശരീരത്തിന്റെ, മനസ്സിന്റെ, ആത്മാവിന്റെ ഉത്തമപാതി ആയതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്."

ഗംഗാദേവി: "അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും, പറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻ മറക്കില്ല പ്രഭോ."

മഹാമുടി: (ദൂരേയ്ക്ക് നോക്കിയിട്ട്) "ആരാണ് അവിടെ? അത് പൊന്നപ്പനാണോ? അയാളെ കടത്തിവിടു. വരൂ പൊന്നപ്പാ, എന്താണ് പൊന്നപ്പന് ബോധിപ്പിക്കാനുള്ളത്?"

പൊന്നപ്പൻ: "ഞങ്ങളുടെ പൊന്നു മഹാമുടി തമ്പുരാൻ നീണാൾ വാഴട്ടെ! തമ്പുരാനും തമ്പുരാട്ടിക്കും ദൈവാനുഗ്രഹം എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. തിരുമേനി ഞങ്ങൾക്ക് ക്രിസ്തുവിശ്വാസത്തിൽ ജീവിക്കാൻ അനുവാദം നൽകിയതുകൊണ്ട്, മധ്യദേശത്തുള്ള ആറ്റുതീര പ്രദേശങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ വളക്കൂറുള്ള കൃഷിയിടങ്ങളെ ബഹുമാനപ്പെട്ട ഗുരുകുമണരുടെ ആളുകളായ ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകാതെ അവിടെത്തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇവിടെയുള്ള ക്രിസ്തുമത വിശ്വാസികൾ ഞങ്ങൾ സന്തുഷ്ടരാണ്."

"പക്ഷേ അതേസമയത്ത്, മാറിവരുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സമൂഹത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്ക ഞങ്ങൾക്കുണ്ട്. വരുംകാലങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ പിൻഗാമികൾ അവരുടെ പൂർവ്വികർ ജനിച്ചുവളർന്ന ഇവിടെ വിദേശികളെപ്പോലെ ജീവിക്കേണ്ട ഗതികേടുണ്ടാകുമോ എന്ന് പേടിയുണ്ട് തിരുമേനി."

മഹാമുടി: "ഒരിക്കലുമില്ല പൊന്നപ്പാ, ആശങ്ക വേണ്ട. ഞാൻ ഗുരുകുമണനോട് അവരുടെ വിശ്വാസം പ്രചരിപ്പിക്കാം എന്നല്ലാതെ, ആരുടെ മേലും - പ്രത്യേകിച്ച് ശൈവ, ജൈന, ബൗദ്ധ, ക്രിസ്തീയ, ഇസ്ലാം വിശ്വാസികളുടെ മേൽ - അത് അടിച്ചേൽപ്പിക്കാതെ എല്ലാവർക്കും അവരവരുടെ വിശ്വാസമനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്."

"മിക്കവാറും മലനാടിൻറെ പല ഭാഗങ്ങളിലുള്ളവർ ക്രിസ്തീയ, ഇസ്ലാം വിശ്വാസങ്ങളിലേക്ക് മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഈ രണ്ടു വിശ്വാസങ്ങളിലും എല്ലാവരും തുല്യരായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ട് വരുംകാലങ്ങളിലും ആളുകൾ ഈ വിശ്വാസങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് പൊന്നപ്പൻ ഈ ദിവസത്തെ ഓർമ്മയിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസികളോട് പറയണം. വരും നാളുകളിൽ ക്രിസ്തുവിശ്വാസത്തിലേക്ക് വരുന്നവരെ രണ്ടാം പക്ഷക്കാരായി കാണുന്ന ഒരു അവസ്ഥ ഉണ്ടാകരുത്."

"ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ പടിഞ്ഞാറൻ ദേശത്തുനിന്നും ക്രിസ്തുവിശ്വാസികൾ വരികയും, അതിനെത്തുടർന്ന് വരും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ അവരുടെ ഭാഷയും വിദ്യകളും രീതികളും ഇവിടെയുള്ള എല്ലാവർക്കും ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതായും വരും."

പൊന്നപ്പൻ: "പ്രഭോ, ഒരു അപേക്ഷ കൂടി സമർപ്പിക്കാനുണ്ട്. എൻറെ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ആളുകൾക്കും മഹാമുടി തമ്പുരാൻ ഓരോ വർഷവും ഈ നാട് സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ ആ ആഘോഷത്തിൽ പങ്കുകൊള്ളാനുള്ള അനുവാദം തരണം."

മഹാമുടി: "അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് നാം ഓരോ വർഷവും ഈ മലനാട് സന്ദർശിക്കണമെന്ന് തീരുമാനമെടുത്തിരിക്കുന്നത്. നാം സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ ഈ മലനാട്ടിലുള്ള പല വ്യത്യസ്ത ദൈവങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരെല്ലാം ഒന്നുകൂടുകയും, ഒരു കാലത്ത് നമ്മളെല്ലാവരുടെയും മുൻഗാമികൾ ഇവിടെ ഒരേ ദൈവവിശ്വാസത്തിൽ ഒരു കുടുംബമായി കഴിഞ്ഞവരാണ് എന്ന് ഓർക്കുകയും വേണം."

"അങ്ങനെ ഈ മലനാട് എല്ലാ വ്യത്യസ്ത ദൈവവിശ്വാസികളും സന്തോഷത്തോടും സമാധാനത്തോടും ജീവിക്കുന്ന നാടാണെന്ന് ലോകരെ അറിയിക്കണം. അങ്ങനെ ഈ മലനാട് ഈ ലോകത്തിന് ഒരു മാതൃകയാകുകയും വേണം. നിങ്ങൾ ഏതു ഭാഷ ഉപയോഗിച്ച്, ഏതൊക്കെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവത്തെ വിളിച്ചാലും, ഏതൊക്കെ രൂപങ്ങൾ നൽകിയാലും, ഒരു രൂപവും നൽകിയില്ലെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന ആത്മാർത്ഥതയോടെയുള്ള ഒന്നാണെങ്കിൽ അതിനെ സർവ്വശക്തനായ ഈശ്വരൻ സ്വീകരിച്ച് നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും."

"പ്രപഞ്ചനാഥൻ ഏകനാണ്, വേറാരുമില്ല. ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന തട്ടിയെടുക്കാൻ ആരുമില്ല, കാരണം എന്റെയും നിന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും ഈശ്വരൻ സർവ്വവ്യാപിയും സർവ്വശക്തനും സർവ്വജ്ഞനുമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ മലനാട്ടിൽ ഒരിക്കലും വ്യത്യസ്ത ദൈവവിശ്വാസത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിൻറെ പേരിൽ കലഹിക്കരുത്. ഇനി ഒന്നും പറയാനില്ല, ദേവീ വരൂ, നമുക്ക് നീങ്ങാം."

"നിങ്ങളെല്ലാവരും വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവം തന്നെയാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന മഹാദേവൻ എന്ന് ഉത്തമ ബോധ്യത്തോടെ ആത്മാർത്ഥമായി പറയുന്നു. എനിക്ക് മഹാദേവനായും നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തർക്കും ദൈവമായും നിലകൊള്ളുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചനാഥൻ എല്ലാവരെയും അനുഗ്രഹിച്ച് കാത്തുരക്ഷിക്കട്ടെ. നമശ്ശിവായ!"

(നന്ദി വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു)

നന്ദി: "500 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ചയെല്ലാം നിങ്ങളെയും കാണിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നിങ്ങളുടെ ഊഴമാണ്. എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്? പറ്റുമെങ്കിൽ നിങ്ങളെപ്പോലെ അനുകമ്പയുള്ള, ശ്രദ്ധാലുവായ ഒരു വ്യക്തിയോട് ഈ മഹാമുടിയുടെ കഥയൊന്ന് പറയൂ. ഈ മലനാടിനെ മാത്രമല്ല, ഈ ഭൂമിയിലുള്ള സകലരെയും ഒന്നായി കണ്ട് സ്നേഹവും സാഹോദര്യവും സമത്വവുമാണ് ദൈവം എന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തന്ന ആ മഹാമുടി തമ്പുരാന്റെ ജീവിതം അവരും ഒന്നറിഞ്ഞിരിക്കട്ടെ!"

https://www.youtube.com/watch?v=wpuNjxRnMXM

---------തുളസീധരൻ തില്ലൈഅകത്ത്